Cape Town 2008 (in dutch, sorry eols )

Nam

"If things cannot be done the way they should, then they should be done the way they can"

Or as they say here: "Di mot ngay dang, hoc mot sang khon"
("Each day of travelling gains you plenty of wisdom")


I am trying to overtake the truck going sooo slowly downhill. It is loaded with rocks and rubble, and i want to get out of its wake of brown, suffocating clouds of dust. But unlike his collegues in the rest of Asia, the driver does not make way whenever he has the opportunity..
I am suprised, so used i am still to a reply to my 'honk-honk' with a blinking indicator light and a hand signal from the driver. Answered by me then with a grateful armwave on the moment i pass.

But not this one. Nor the next. Or the one after that.. Not in Vietnam. No such thing as road-etiquette here. I didnt expect that in a south-asian country where the pace seems to be slow, and the inhabitants polite. But Vietnamese drivers are wholly deficient in manners and courtesy. The speed with which Vietnam has developed the last decade means that man, who three years ago were sitting on the back of trundling buffalo carts are now driving 30 ton trucks down highway 2.
Different technology, though quickly mastered. What not has had time to evolve is the common sense, the traffic insight that prevents (european) roads from being bloodbaths.

I wiggle my way past it anyway, and wave to the driver anyhow (one has to educate, you know *wide grin*)
Am riding a Minsk motorbike thru north west vietnam and having (what else) a field day.

(Quote Minsk repair manual)
"...the Minsk is the only remaining Eastern Bloc 1950's designed two stroke scrambler still in production on the planet and the only dirt bike in the world with the option of a user friendly touring seat. It is designed for difficult roads, slippery goat tracks, forest paths, mountain inclines and for where there arent any roads at all. Minsk are imported in Vietnam as farm machinery, not vehicles, and form the backbone of the nation's rural economy. At different times Minsks have been seen hauling up to 15 dogs, three huge pigs, one cow, one buffalo, seven people, three other Minsks or 20 bicycles..."

You'll understand now why i had to travel Vietnam this way, riding this bike. And though its a short ride, 2 weeks only (everything seems short (and different) after three months on an Enfield), it is a good one.. Cause the ride is still the reason.

And only shortly on my way here I got the travelbiking groove back. Nothing like some good ole muddy hills, curving mountain roads, unfriendly roadgravel and an oldfashioned watercrossing with wet feet afterwards, to make this woman
happy. Very happy.

The landscape is hilly to mountainous. The roads fringed with palms and rice paddies. And the weather, unexpectedly, sometimes bloody cold. People hardly speak any english in the countryside and I am happy i bought a (copied like everything in Nam) phrasebook from a street hawker before i left Hanoi. It still didnt prevent me from noodlesoup three days in a row though.

The places i sleep vary from basic till downright luxury. But everywhere my bike is treated with regards: hotelowners invariably park it in the hotel lobby at night, or inside the house, or in one case, even in the owners' bedroom. Respect.

Furthermore I was as ill-prepared as they come, figured a map was irrelevant and regarding weather gear, a 80 cent poncho seemed more than sufficient. But fear not: i found the (almost) equivalent of Lalli Singh in Hanoi, Mr. Cuong, who supplied me with almost all the necessities of a biking woman. (thelast necessity i left at home though, his name is Ralph). He (mr. Cuong)got me the bike, a spare kit, tools, a helmet, a tourist map and (most important) 'the minsk repair manual'. And life is good. I am cruising northwest Nam the coming days, refuelling in all possible forms along the way.

'Cause the ride is still the reason.

From Vietnam, with love,
M'jos

Vietnam - Hanoi

Vietnam - Hanoi: On the road again, hell yeah! (En wat voelt t goed..) Morgen op de minsk naar t noorden

Glasgow

29 mei 2004.. Ik loop over Schiphol, nog een half uur voor we vertrekken, boarden zal al wel begonnen zijn maar ik neem even de tijd om in een stoel voor het raam van de zon te genieten. Meer dan een jaar geleden was ik ook op weg. Vandaag weer hetzelfde gevoel. Van geluk. Van vrijheid. Van een wereld die te mooi is om thuis te blijven.
Er is veel gebeurd de afgelopen vijf maanden, sinds mijn terugkeer in Nederland. Het was een intense periode waarin ik weer op zoek ging. Want na mijn aziereis, na het alleen motoren door India en Nepal, is mijn leven inderdaad niet meer hetzelfde. Mike voorspelde het al. Maar dat het deze vormen aan zou nemen, ik had het niet kunnen bevroeden. Alles wat mij voorheen zin verschafte leek nu zo.. leeg. Alleen de basis bleef uiteindelijk staan: menselijke relaties en mijn verlangen op een positieve wijze wat bij te dragen aan de wereld. Een periode van verlies, maar voornamelijk ook grote rijkdom: weer opnieuw het leven mogen uitvinden. Weer opnieuw mogen genieten. Acceptatie en mogen worden wat ik graag wil zijn.
En nu een lang weekend Glasgow: Luisteren naar HH. In de bus naar het centrum proef ik al weer wat van mijn indiase reissferen. Iedereen om mij heen is ook voor dit doel gekomen. En rustig wordt op vriendelijke wijze wat gekeuveld. Mijn achterbuurvrouw overhoort het gesprek van haar achterburen, die het er over hebben hoe nog een kaart te verkrijgen voor de openbare lezing van vanmiddag, en biedt spontaan haar kaart aan die ze over heeft. Ze weigert pertinent er geld voor te ontvangen en geeft op die wijze de hele bus een goed gevoel over wat er komen gaat de komende dagen. Duizenden geinteresseerden, veel van hen buddhist, luisterend naar een van de grootste spirituele leiders van deze aardbol. Levensvreugde komt weer vanuit mijn tenen opgeborreld: ‘practise random acts of kindness’ . Ik had t ook al op mn i-pod laten graveren.
Maar eerst naar de H&M die ik in het centrum ontdek. Jack Kornfield schreef het namelijk al in zijn boek waar ik de afgelopen tijd veel in gelezen en uit geleerd heb: ‘After the ecstasy the laundry’. Spirituele zoekers moeten ook gewoon de was doen, en daar was ik gisteren niet aan toe gekomen. Dus neem ik de roltrap, op zoek naar de afdeling ‘underwear and socks’.

Travel has woken me up, in many ways. It's taught me how provincial me and my assumptions are. It's expanded my sense of what is possible among human beings and in terms of human kindness (and at very few times its opposite).

And it has shown me a whole other way to live, open, not hemmed in by familiarity, and living according to the principles and challenges I most respect. Best of all, it's helped me see all of life as travel, and as an occasion for writing (in order to make sense of it?). And yet, travel made me aware how lucky i am, to be able to live the life i do ' (adapted from 'Vagabonding')

To think back on all the people I met, in Africa, Southeast Asia, in Tibet and Nepal and India, who would have thought of my life as very luxurious, very fortunate. Most of the people one meets while traveling deal with more traumas every day than the privileged among us meet in a lifetime. That's how traveling humbles and inspires.

Though of course there are already the days when i would love to be on that bike again, cruising the Nepalese roads, the Tibetan highlands. Or standing in the garden of Kopan monastery while the sun gently rises above the rim of misty Kathmandu valley. Or dive in a school of jacks in the Philippines, the silver flashing everywhere. Or float away next to a turtle circling on his way to the surface, while time stands still. Or wave to the kids in northern India. Or a group of passing pilgrims on their bicycles, all cracking a smile at the same time. Or sitting in a nomad tent, forcing my tongbuds to be quiet while drinking some buttery tea brew. Or walking my rounds on the Burubudur, while all the other go straight up and down. Or hanging at the bar of a nightclub in Delhi, getting obnoxiously drunk and flirt a bit with the barman with the big eyes. Or standing on the pier in Happy Dove, having a real conversation with one of the 'boatboys', despite the only five words of common language. Or equally so in the bikeshop in Delhi, being taught how to maintain an Enfield. Or sitting on the roof of the hotel, watching the lights of nightly Shimla. Or building late night sandcastles on the beach in Bohol. Or sitting on the bow of a banca on our way to divespot, looking for dolphins, whales and reinventing life. Or discovering a scenery of a whole village emptying the nets of their fishing boats. Or even becoming angry at the crew of the tibet trip and forcing them to repair my enfield chain instead of taking the easy way out chucking the bike on the truck. Or the cheerful monk in Thikse monastery, who by accident almost tossed his empty coke can on my head. And then gave me an example of sincere apologies. Or the mule rolling over in loose sand, just before my nearing wheels. Or the highest motorable road. Or the second highest which i only vaguely recall from being altitude sick on. Or the hospital in Kashmir, where the local surgeon showed me that system of medical hierarchy is the same, everywhere in the world. Or standing at the foot of Mt. Everest, playing 'my song' on my discman. Or a breathtaking moment of solitude and silence in a temple in Vientiane. Or hanging upside in some bush next to the road in Laos. Or ...

But then again i also distinctively remember my feeling of 'wanting to repay' the hospitality, the openess, the compassion i received along the way. The friendship. To add depth to my life, not only consuming. That memory makes the coming five years overseeable. Despite the relatively few days off. Despite the hurry. Or the knackering nightshifts. Or my feelings of irritatedness because of some egostistic behaviour, mine or other's. Or my perceived lack of freedom.

I then step back, take a breath, (sometimes two) and try to think of what i thought i learned. Life is like that. Who can stop me from celebrating?


M

15 februari: ik kijk in mn spiegel, naast me, en zie een vrij lege weg. Ik zwenk naar de rechterbaan onder het bord ’UMC/Uithof’ door. Ik ben ruim op tijd voor werk en geniet van de Transalp. Amsterdam – Utrecht.

Vaak denk ik terug aan de weg Delhi – Varanasi. Technisch gezien een redelijke weg. De nodige gaten, en beklinkerde stukken hier en daar. En regelmatig wat minder asfalt dan oorspronkelijk de bedoeling moet zijn geweest. Maar toch, als we het hebben over wegen in de ontwikkelende wereld: een redelijk goede weg. Dwars door koeienland Noord-India heen. Het meest dichtbevolkte deel van de natie.
En die weg, wel, Indiaers hebben zo hun eigen idee waar die geschikt voor is. De plaats waar familie en vrienden elkaar ontmoeten, een speelplaats, ideaal voor het doen van een dutje, en de kinderen onderwijl te laten rondrennen. Een soort van der Valk, maar dan zonder studentenbediening, stoelen, tafels of parkeerplaats. Waar de appelmoes op straat wordt geserveerd. Een soort huurvrije evenementenplek voor iedere gelegenheid. Of een landbouw werkplaats: zelfs op het tolgedeelte net buiten Delhi werd oogst gedroogd op het asfalt.
De weg is een winkel, een opslagplaats. Handig ook voor ossewagens, paardekarren, kamelen en zo af en toe een olifant. Niet handig om ze ergens naar toe te laten gaaan, maar gewoon.. handig. Ze staan daar tussen schapen, geiten, waterbuffels, en ontelbare koeien (stuk voor stuk heilig) die te grazen zijn gestuurd (op diezelfde weg). De weg is de vuilstortplaats, de weg is het toilet.
En met dit alles lijkt er niet echt ruimte voor het daadwerkelijke verkeer. Wat er toch is. Rammelende Mahendra jeeps die met touw en wat roestige bouten aan elkaar hangen. Moderne suzuki-maruti saltootjes die als boze vliegen over het wegdek snorren. Motorfietsen, oud engelse (mijn geliefde Enfield), maar ook nieuw indiaas-japanse stijl. Busjes, worstvormig met sporen van braaksel als zebrastrepen over de zijkant. Reisziekte is met de rijstijl van de gemiddelde indiase buschauffeur eerder
usance dan uitzondering. De grote blueliner bussen, zogenaamd express, een titel die de bestuurders het recht lijkt te hebben gegeven te hard en te gevaarlijk (zelfs naar lokale standaarden) te rijden, en alleen in te halen op twee wielen , het liefst twee al elkaar inhalende tata-trucks.
Tata-trucks, in de eerste weken op de weg een herhaaldelijk onderwerp van mijn nachtmerries. Topzware, overladen, zwalkende, uit hun voegen barstende trucks. Oranje carosserie, vaak nog van hout. Tata trucks heersen, stoppen nooit en leken altijd recht op me af te komen. Net zo breed als ze lang zijn en dan nog hoger.

En gaat dit allemaal goed, vraag je je af. Het antwoord is nee. Regelmatig zag ik trucks in stukken met chauffeurs kamperend op het overgebleven stuk weg. Wachtend op ja wat?
Of een omgerolde Tata in het naastgelegen grasland. Of uitgebrand. Of omgevallen. Of gewoon uit elkaar gevallen. Ik naderde eens de sporen van wat leek een recent ongeluk: veel omstanders die ergens naar stonden te kijken. En twintig meter verderop lag iemand op een bed (jawel, ook op de weg). Oops, het slachtoffer, dacht ik. Maar bij naderen bleek het een politieman te zijn. Die een dutje deed. Het ongeluk zal wel niet ernstig geweest zijn.

Ongelukken, leven, dood, alles leek er makkelijker geaccepteerd te worden dan bij ons. Minder neiging tot controle. Want alles is er deel van een groter plan. Niets doet er veel toe. En niet veel doet er toe. Want er gebeuren ergere dingen elders in het land. Persoonlijk leed leek nooit erg genoeg.

En dan nu weer de A2: waar bestuurders gefocust lijken te zijn op wat de ander allemaal wel niet fout doet. En daar het liefst corrigerend op optreedt: 100 gaan rijden voor een wat snellere medeweggebruiker. Of andersom bumperklevend op de linkerbaan. Lichtsignalen gevend. Gebarend. Mopperend. Waarschijnlijk binnensmonds vloekend.

Mijn Indiase weg lijkt chaotischer. Maar alles voegde zich als een school vissen. En zelden zag ik dergelijk ongenoegen. En bij iedere pech of ongeval, of als ik stil stond om mijn route te bedenken waren daar altijd hulpvaardigen, met al dan niet bruikbare raad. Ik mis m wel, die weg

Maar gelukkig is het deze zondagmorgen rustig en in plaats van in vier dagen zoals in India, ben ik nu in 35 minuten op de plek van mijn bestemming: het Wilhemina Kinderziekenhuis, waar ik de eerste 6 maanden van mijn opleiding Anesthesiologie op de kinder IC doorbreng. Over contrasten met mijn aziereis geschreven..


Wordt vervolgd.
Kha, M

Ben weer in Nederland. En reis verder. Het is hier laat licht, vroeg donker. Mensen kijken gestressed. En treinen rijden daadwerkelijk om 9.58...


Ben gaan skieen

Ik loop de deur uit van het Atlanta Hotel in Bangkok. Op de stoep staat een voedselventer te praten met een taxichauffeur. 'Where are you going?'. Een vraag die me de afgelopen 8 maanden al honderden keren is gesteld. De aziatische variant van: 'Hallo, hoe gaat het en wil je ergens naar toe want ik wil geld verdienen'.
Maar voor het eerst in 8 maanden antwoord ik niet ontwijkend. 'Home ' zeg ik, en slinger mn rugzak over mijn schouder.

Paul's foto's van Nepal (Zijn schitterend!)

Ben aan 't duiken Eindigen zoals ik begonnen ben. 8 maanden? Voelt als 8 jaar, maar tegelijkertijd ook als 8 dagen. Wat een leven. Rijk. Goed. Geweldig.

Aangekomen in Vientiane dus een Honda baja 250 cc gehuurd. Nogal crossmodel. Vientiane - Vang Vieng zonder enig probleem. De weg Vang Vieng noord naar de historische stad Louang Prabang staat bekend om twee dingen:
1) Overvallen door rebellen een maand of tien geleden waarbij toeristen op het verkeerde moment op de verkeerde plek zaten in de bus.
2) Voor motorrijders: een schitterende weg met idem landschappen.

Qua eerste punt leek het me alleen maar handig dat ik alleen op de brommer was, en qua tweede punt eigenlijk ook.

En inderdaad: een schitterende weg: heerlijke bochten, mooie afdalingen: het goede motorleven. Zo goed dat ik weer eens naar hartelust zat te zwaaien naar de kinderen onderweg. En net toen ik daar me bezig was, een bocht naar links. 'Hmm', denk ik, terwijl ik de bocht uit kom, 'dit is een krappe'. En op het zelfde moment zie ik Gravel. Struiken. Ravijn. En het volgende wat ik zie zijn heel veel bladeren en gras heel dicht tegen mn visor aan. En ik bevind me in een yogapostie voor heel vergevorderden. Ik probeer overeind te komen, maar mijn handen vinden geen grip. Geen grond nabij? Wel bossen en bladeren.

Het duurt even, maar dan weet ik me toch te ontvouwen, en ik zie mijn motor. Een paar meter verderop, de andere kant op wijzend, hangend in een gelijksoortig bosje. Wonderbovenwonder ben ik ongedeerd, en klim op de weg. Ik heb klaarblijklijk een gat in de wegrand geraakt en samen hebben de baja en ik wat luchtacrobatiek uitgevoerd.
Geen Lao in de buurt om me te helpen, maar ik kan net bij mijn backpack achterop de motor en weet zo de hele zaak op de weg te trekken. Was met een Enfield nooit gelukt. Ik hijs de brommer overeind en ze heeft alleen een scheef stuur. Daar kan ik wel mee doorrijden, en zonder verder oponthoud, maar met een groot dankwoord aan mijn beschermengel (die zit zwaar in de overuren) kom ik die avond in Louang Prabang aan. Hetgeen een heerlijke stad is. Tijdloos, een hoop kloosters en andere sectarische gebouwen. Aan de Mekong. Ik vind een klassiek guesthouse: luxe kamers voor twee dollar, medereizigers stuk voor stuk minimaal een jaar of wat op pad.

Louang Prabang is zo tijdloos dat ik geen werkplaats kan vinden om dat stuur weer recht te zetten, en na wat zinloze telefoontjes naar mn verhuurders (hun engels is net zo goed als mijn laos), ging ik de volgende dag op pad, dan maar met ietwat scheef stuur.
Doel was de waterval. Een bekende toeristentrekker, maar ik was weer eens gepast laat, dus tegen de tijd dat ik er arriveerde (uurtje of 4 smiddags) waren er maar weinig kippen meer te bekennen. Een Fin in mn guesthouse had t me uitgelegd: "klim naast de waterval omhoog en na de trap moet je je schoenen uit doen en rechts door de waterval de stroom volgen en kom je vanzelf bij de zwemplek". Ik werk me over het pad omhoog, volg zijn route (het lijkt wel Zelda op mn Gameboy: pad op, trap, schoenen uit, door waterval heen..) en arriveer als net de laatsten vertrekken. Ik klauter wat rotsen op en daar strekt zich een heerlijke poel voor me uit. Rechts de grote waterval ongeveer een meter of vijftig naar beneden. Links idem dito, maar dan naar boven. En hier voor mij een zwempoel. Met daarboven hangend een liaan. Mijn kleren zijn vuil. Die moeten dus gewassen worden. Ik weet de liaan te grabbelen, pak m stevig vast, en slier als een ware Jane boven de poel, aan het einde van de zwaai loslatend en zo een meter of drie naar beneden plonzend. Geweldig. Geen Tarzan te bekennen, maar ik heb toptijden daar in de late middag. Het water verkoelt, omringt me en ik ben (zoals vaak de laatste maanden) vervuld van het gevoel van totaal geluk en vrijheid: vrij van verlangen, gewoon zijn.

Na een half uur dienen zich toch twee (engelse) tarzans aan dus ik ga maar weer huiswaarts. Dat scheve stuur begint me toch wat te irriteren en ik bekijk de constructie eens nader die avond. En denk na. De volgende morgen vraag ik de 'gereedschapskist' van de guesthouse eigenaar, en laat zien dat de indiase motorreparatietechnieken (rots en sleutels: een onmisbare combi) ook in Laos toepasbaar zijn. De contente mens kijkt die avond uit over de Mekong in plaats van de landerijen.

Een paar dagen later rijd ik in een ruk terug naar Vientiane, en neem daar de nachttrein naar Bangkok. Ik wil de reis afsluiten zoals begonnen: duikend. En op aanraden van vrienden van onderweg wil ik dat hier doen: aan de Andaman kust (similan eilanden), Zuid-Taailand. Wat speurwerk op het internet en ik vind een 'live aboard' die me wel wat lijkt en die deze week uitvaart. Zeilen en duiken. Een maar: ze vertrekt vanuit Phuket.

En Phuket (nomen est omen) is nou een van de weinige plekken waar ik echt niet naar toe wil. De engelsen noemen het sleazy. Ik noem het ranzig. Zoals ik me Lloret de Mar voorstel. Maar dan met de extra bonus van het sextoerisme. Van mede-europeanen. Ik schaam me voor hen: prostitutie (en zeker met minderjarigen) in een ontwikkelingsland is een regelrecht drama, en geen artikel dat maar vrijelijk aangeschaft kan en mag worden door diegenen die afkomstig zijn van de sterke zijde van de vreemd valuta markt.

Ik ben dus in een dorpje net boven Patong beland. Weg van het verderf, nog wel (naar ik vind) erg toeristisch, maar ietsje meer 'familiegericht'. Ik verstop me hier tot maandag. Dan monster ik aan. Zou ik volgende week eindelijk die whaleshark.. ??

kha,
Marjos

Martine is al bezig de Cambodja foto's op t net te zetten!

De gaten in mn ondergoed zijn groter dan de oppervlakken textiel. Mijn bh's beginnen erg aan metaalmoeheid te lijden. Het is klaarblijklijk tijd voor mij om terug te keren naar Nederland:
20dec TG 920 Bangkok- Frankfurt 23.40 -21 dec 05.30
en dan 'aansluitend' 21 dec TG 7680 Frankfurt - Amsterdam 07.20-08.25 ETA

Een arend cirkelt hoog boven me in de strakblauwe lucht en voor een paar minuten verlies me in zijn vlucht. Een tweede duikt op en samen verdwijnen ze
achter de rotsachtige bergen schuin voor me. Mijn band draait langzaam door en voor me strekt nu de rivier zich uit, met hier en daar een stroomversnellinkje. Aan mijn linkerhand de andere oever, dicht bebost.

Ik bots zachtjes tegen een rots, en dobber ontspannen een extra rondje. Dit is heel wat beter dan de kayak denk ik, en maak loom wat peddelbewegingen met mn handen richting kant, alwaar ik een 'koek&zopie'kraampje heb ontdekt, alleen met andere waar.

Hard hoef ik niet te peddelen want na mijn bevestigend antwoord op de kreet 'Beer Lao'? springend er gillend drie jongetjes van een jaar of vijf, zes het water in. Binnen enkele seconden ben ik omringd door drie breed grijnzende hoofden die mij in mn band enthousiast naar de kant duwen.

Even later drijf ik weer verder richting Vang Vieng, het bier in de waterkoeling. Leven is fraai.

Vijf uur 's middags: De lucht kleurt lichtgrijs, vermengd met oranje, paars en zachte soorten geel. Zonsondergang over de Mekong, ik ben in Vientiane, Laos, en zit aan een rieten tafeltje aan de rand van de rivier. Heb weer heerlijke tijden achter de rug, dus ik zet mijn lege koffieglas neer en besluit jullie deze mail te gaan schrijven voordat ik me verlies in mijn laatste twee weken avontuur.

Na afscheid te hebben genomen van mijn Enfield, leek het me een goed idee een andere manier van transport onder de knie te krijgen: ik wilde gaan leren kayakken. Ik toog naar Pokhara en schreef in voor kayak 'clinic' met daaropvolgende wildwater tocht. Leek me dat alles wat met clinic en bovendien water te maken had, ik toch wel makkelijk onder de knie zou moeten kunnen krijgen.

Dus klemde ik mij de volgende dag in een kayak, leerde hoe je t zeiltje en jezelf vastzette en wiebelde mijn weg over t meer. Zigzag is makkelijker dan recht en balans is nooit mijn sterkste kant geweest. Maar wel, zo goed en kwaad als t ging arriveerde ik aan de overkant. En kon de oefeningen bijhouden.

Nou had mn instructeur wel gezegd wat ik moest doen in geval van, maar toen ik onverwacht omsloeg en ondersteboven in de kayak een toch wel erg hypoxisch moment meemaakte, leken die instructies geen zin te hebben. Waarom mijn handen langs de boot? Wat nou ontspannen wachten tot hij me kwam redden? Had hij nooit van zuurstofbehoefte gehoord?
Het groen van het water scheen me voor mijn ogen en hoewel ik de oppervlakte wel kon voelen (met mijn handen), kreeg ik de kano niet zo gedraaid dat ook mijn hoofd boven water kwam. Ik klauwde wat hopeloos in de rondte totdat ik houvast voelde. Mn redder was gearriveerd en ik kon mezelf omhoog werken.
Terwijl ik proestend naar adem hapte zei hij me keer op keer mn heupen te gebruiken om de boot te draaien. Ja vriend, dacht ik, als ik dat kon zou ik t gelijk doen, zo comfortabel voelde ik me niet met een kayak om mn benen en onderlijf geklemd, letterlijk worstelend om t hoofd boven water te houden. Maar
ik verloochen mijn zeeuwse geboortegrond niet: Luctor en eindelijk emergo, het lukt me mezelf uit de boot los te maken en met de benen weer vrij voel ik me weer thuis in het water.
Tijd dus om de eskimorol begeleid onder de knie te krijgen in plaats van dergelijke spontane acties. Ik oefen hardnekkig de hele dag, maar ben aan het einde zo moe dat nu de techniek er wel is, de kracht ver te zoeken is. Morgen verder.

Dacht ik. Ik word echter om een uur of twee 's nachts wakker: krampende darmen, brokkende maag, koorts en algehele malaise. Er gaat de komende dagen niet gekanoed worden door mij. Een regulier beest of toch teveel meerwater geslikt?
Mijn gastvrouwen zijn geweldig en verzorgen me met mintthee en verdraagbaar voedsel. Als ik dan toch ziek moet zijn, dan maar hier, en na een dag of drie wandel ik weer wat rond, en met behulp van wat antibiootsels ben ik na een week of zo weer geheel boven Jan.

Precies op tijd want ik heb de 22e afgesproken met Martine in Bangkok, om samen richting Cambodja te reizen.

In mijn laatste nacht in Kathmandu wordt er midden in de nacht op mijn deur geklopt. Ben nooit erg buddhistisch als ze me om niet dringende reden wakker maken. En niet dringend was het: het leger voor mn deur: controle (klaarblijklijk zochten ze iemand). Ben dus niet erg compassievol en bovendien in mijn nachtkledij (lees: nakend) dus die lui komen mn kamer niet in, controle of niet: 'i am not decent so butt of'. En doe de deur weer dicht. Ik had mn lenzen niet in dus zag niet veel behalve zon 6 schaduwen: 4 blauwig (leger?), en twee hotelstaf (voor de engelse ondertiteling). Lig weer net in bed, nogmaals klop op mn deur. Ik ben inmiddels goed over de flos, mij een beetje wakker maken voor dat soort nonsens, ruk de deur half open, en snauw ze toe: 'what did i tell you, i am not decent, you are not coming in' en sla die deur (iets te) hard dicht. Gaat drie minuten later de telefoon: (ondertussen mn kloosterervaring indachtig ik intussen afvragen of ik niet wat begripvoller en beleefder had moeten zijn). De receptionist: 'But do you know who they are, they are the army..'. Op zoveel misplaaste eerbied voor een leger kan ik maar een ding antwoorden: 'i know who they are, and i dont care, its in the middle of the night, are they out of their mind?' en leg de hoorn neer, draai me om, en ga slapen. Word ook niet meer gestoord.

Hoorde de volgende morgen op het vliegveld dat ze een hoop mensen (ik vrees de nepalis) buiten tegen de muur hebben gezet en gefouileerd oid.. Het was tijd dat ik vertrok.

In Bangkok ontmoet ik Martine, het is erg goed die weer te zien, en gelukkig is die wat beter op dit gedeelte van azie voorbereid dan ik, dus gewapend met internetuitdraai ontwijken we alle backpackvalkuilen qua touts en over land reizen naar Cambodja.
Soepel wisselen we bus, tuktuk en 'shared taxi' af en binnen een dag zijn we in Siem Reap. De eerste dag delen we auto en gids met twee engelsen waarmee we ook de taxi naar Siem Reap gehuurd hebben, en de volgende dag bekijken we de rest van Angkor Wat per fiets. Het is heerlijk door de omgeving van bossen en ruines wat rond te peddelen, te stoppen waar en wanneer ons goeddunkt. Verkeersborden waarschuwen ons voor overstekende olifanten, en in en in vriendelijke jongedames willen ons armbandjes, shawls of colddrinks verkopen, en passen zonodig op onze fietsen. Tussendoor beklimmen we vervallen tempels.

Ik was na zo'n zeven maanden op pad totaal 'onthaast' en ik lijk in drie dagen met Martine meer zicht te zien dan in drie weken daarvoor: de volgende dag snelboot naar Pnom Penh, daar het genocide museum, de 'killing fields', de russische markt, het paleis en de zilveren pagode bezocht. S avonds uitblazen in de 'foreigher correspondents club': weer curacaosche kolonialistische visioenen.
Ik geniet van haar aanwezigheid. Andere visies, nieuwe blikken. Een heerlijke afwisseling. Helaas heeft ze maar tien dagen, dus op naar de cambodjaanse kust waar we twee dagen chillen, vers fruit en garnalen eten aan het strand, en genieten van het Goede leven. De laatste avond wordt in Bangkok naast een go-go bar ook een kleermaker bezocht, ik ga 'net': in kashmir wollen rok op de motor gaat de gouden standaard worden in utregs' artsenland de komende twee jaar.

De tijd vliegt, zij ook (terug naar Connecticut) en ik neem de nachttrein van Bangkok naar de grens met Laos. Word weer eens getild door de immigratie (hun vreemd valuta koers komt niet helemaal overeen met die van de financiele wereld) maar met alleen thai cash geld heb ik niet veel te willen. Ow well.

Deze immigratiedienst is geen voorbode van de rest van het land, want in de afgelopen twee dagen imponeren de mensen me: in- en in vriendelijk, met de onschuld van voorheen, toen tijd nog geen geld leek te zijn, het leven wat langzamer geleefd werd, en waar het genieten van nu triomfeert over het verlangen naar toekomst. Dit is natuurlijk niet een reeel beeld, ik weet dat het een van de armste landen van de wereld is (vandaar natuurlijk die immigratieman), mensen hebben hier een kortere levensverwachting dan elders, en er zal een groot begrotingstekort zijn.

Maar toch, ik voel me hier enorm op mn gemak, en heb bovendien een motorverhuur gevonden die 250 cc honda baja offroad verhuurt, soort junior transalp. Dus morgen weer op pad. 'Cause the ride is nog steeds de reden..

'We gaan op tijgerjacht'.. de legendarische woorden van Ernie klinken me door het hoofd, maar in plaats van met de pijlsnelle piepende verrekijker en Bert, ben ik op pad met mijn canon-camera en Dillit. Dillit is mn nepalese gastheer en gids op teenslippers. We zijn op loopsafari in Bardia Nationaal Park, in het westen van Nepal.
Ik ben vandaag de enige toerist in het park. Het toerisme in dit gebied gaat erg gebukt onder de burgeroorlog die er in Nepal woedt, de maoisten zijn hier begonnen met hun gewapende strijd, met als gevolg dat alle touroperators hun activiteiten ergens anders in het land concentreren.

Op mn motor was het een schitterende tocht, een mooie weg, met hier en daar een koe, en ongeveer een gelijk aantal legercontroles. Het nepalese leger dat me zonder uitzondering zeer voorkomend behandelt bij iedere controlepost.

Die middag doe ik waar ik al lang van heb gedroomd: op de rug van een olifant de jungle verkennen. Het is een magistrale ervaring, het gevoel van de macht van het beest en het gemak waarmee het door het struikgewas banjert. Met name de waterdoorgangen, die ik totnutoe alleen nog maar per motorfiets heb gedaan, zijn nu een fluitje van een cent. We vinden geen tijgers, en geen rhino', noch andere grote wilde beesten, maar dat kan mijn geluk in de ondergaande zon niet dempen. Dit is geweldig.

De volgende dag motor ik weer verder en bereik ik de grens, en na het gebruikelijke spel van beleefdheden uitwisselen en baksheesh ontwijken, ben ik weer terug in India. Wat een verschil, tien minuten indiaas verkeer is genoeg om twee weken buddistisch klooster te couperen. (gelukkig bleef ik er 17 dagen).

De dag erna arriveer ik in Delhi, eindpunt van mijn motorreis. Ik heb 3 maanden rond mogen rijden op een 500 cc enkel cilinder 'klassiek model' motorfiets. De Enfield. Chandirgar-Ladakh-Kashmir-Delhi-Varanasi-Pokhara-Kathmandu-Lhasa-Everest base camp-Kathmandu-Darjeeling-Kopan-Bardia-Delhi. Zo'n 7000 km. Mijn leven is nooit meer hetzelfde: zoveel schitterende dingen gezien, zoveel schitterende mensen leren kennen, zoveel genoten, zoveel geleerd.

De laatste etappe Kathmandu- Darjeeling- het Kopan Klooster - Bardia Nationaal Park - Delhi:
Na terugkeer uit Tibet was het een paar dagen wachten in Kathmandu tot mijn frame weer gelast was en alle onderhanden werk verricht. Na een dag of vier was mijn motor weer rijklaar, en ik wat bijgekomen en bijgemaild. Op richting Darjeeling, in de noordoosthoek van India. Het was heerlijk weer zelfstandig op pad te zijn en de vier dagen durende rit door de oostelijke laaglanden van Nepal werden zingend op de brommer doorgebracht. Het zijn op dat moment feestdagen in nepal (voor 90% hindu), een soort kerst qua belangrijkheid voor de Nepalezen, met als gevolg dat de meeste zaken gesloten zijn. Ook mijn hotel op de eerste dag (reserveren doe ik nooit) heeft de kok met verlof gestuurd zodat mijn schijf van vijf wordt gevormd door chips en cola die avond.

Een paar dagen later is het even blond zijn bij de Nepalees-Indiase grens: de nepalese douane op de grens met Tibet weigerde ons vergunningen voor de indiase motorfietsen te verschaffen, dus rijd ik zonder dat vereiste papiertje door het land. Maar waarschijnlijk diezelfde feestdagen zorgen voor een slapende ambtenaar bij deze grenspost, en na wel mn paspoort door de immigratievrienden hebben laten stempelen, sneak ik de grens over. Da's een, denk ik tevreden.

Nummer twee gaat die dag niet zo makkelijk: mijn indiaas visum verloopt in een paar dagen, en ik zou graag een dag langer blijven om Sikkim te bezoeken. Dat plan gaat niet door: het visumverlengen kan maar door een man gebeuren, en die is er niet.. vanwege diezelfde feestdagen. Buddha Cruyff zei t al: ieder voordeel...

Dus een bliksembezoek aan alleen Darjeeling, waar ik ook mijn verjaardag vier. Als cadeau hebben de indiaers me getrakteerd op een schitterende bergweg. Met wel zo'n 38 spoorwegovergangen: de 'speelgoedtreinlijn' die ook naar boven loopt, kruist in iedere haarspeldbocht de rijweg twee keer. Niet haaks maar in de rijrichting. En het was modderig en nat, een waar (verjaars)feest. S avonds trakteer ik mezelf op een luxe hotel waar ik 's ochtends als enige in de zon in het zwembad dobber. Wat een briljante manier om je 36e levensjaar te beginnen.. ik geniet.

Na Darjeeling terug naar Kathmandu. Naar het Kopan klooster, gelegen op een heuvel aan de rand van de bergen, zo'n kilometer of 5 buiten de stad. Een a4-tje opgehangen in mijn guesthouse bracht me op het idee en voor ik me kon bedenken had ik me opgegeven: een tiendaagse cursus meditatie en buddhisme. Vooraf door mij bestempeld als het meest enge wat ik deze reis zou doen.

Ik vreesde professionele zwevers en paarse jurken. Ik ontmoette 40 wannabe buddhisten, een ongelooflijke leuke groep met zonder uitzondering vriendelijke mensen. Dat had ik vantevoren nooit geloofd, maar het bleek toch zo te zijn. Ik beloofde door deelneming die week niet te doden, te liegen, te stelen, me niet sexueel te misdragen en niet te roken of alcohol te drinken. Nu snappen jullie waarom ik er zo tegen op zag.
Maar het is, voel ik nu, een van de meest waardevolle ervaringen in mijn reis. Inspirerend. Vragenopwekkend. Ontspannend. En verhelderend. Een unieke ervaring daar in het klooster te mogen verblijven, s ochtends wakker te worden en terwijl de monniken hun mantras 'zongen' een kop thee zwijgend voor de ochtendmeditatie te drinken. Tot de lunch was er stilte (= zwijgen) voor de cursusdeelnemers. Ik vond het heerlijk. Geen sociale plichtplegingen in de morgen, en smiddags na lunch bijleuteren indien gewenst.
De dagen begonnen met ochtendmeditatie, dan ontbijt, vervolgens les in de buddistische filosofie/religie, daarna (n heerlijke) lunch , dan discussiegroep , daarna weer les, thee en voor en na diner meditatie. De 'discussiegroep' was een onderdeel van de dag wat beter lachgroep kon heten wat betreft mijn groep, die onder bezielende leiding was van Lobsang, een monnik met een groots gevoel voor humor. Iedereen was op een intense maar wel relaxte manier bezig met allerlei verschillende zaken. Ik heb nog nooit een omgeving meegemaakt waar de oneindigheid van het bewustzijn zo makkelijk werd afgewisseld met wasvoorschriften voor gekleurde kleding als onderwerp van gesprek. Heerlijk.

Op de laatste avond werd een gebedsdienst wegens omstandigheden afgezegd en zagen we ter vervanging een video van Robina, een australische buddistische non, die er een zeer directe en onconventionele benadering op nahoudt. Het toeval wilde dat zij de komende dagen met een reisgroep in het klooster zou neerstrijken voor les en meditatie. Ik informeerde en kon blijven. Vier dagen extra les. Totaal anders dan de eerste tien dagen. Confronterend en frontaal en wederom veel geleerd.

Na dik twee weken was het tijd. Tijd te gaan. Tijd te overdenken. Tijd om weer de enfield te starten en voor de laatste maal richting Delhi te rijden. Bij aankomst in Delhi verdwaal ik (ook voor de laatste maal) hopeloos. Alles lijkt op elkaar. Tot ik ergens in een van de buitenwijken tegen een bekend gebouw aanrijd: het kantoor van Amar, een vriend van Mike waar ik vorige keer ook mee was wezen stappen. Ik val onaangekondigd binnen, word als een verloren dochter binnengehaald, en alles is in een handomdraai geregeld. Lalli stuurt een mechanieker om me op te halen (mijn favoriet Alam), mn vliegticket voor Kathmandu wordt uitgeprint en ik maak een afspraak voor een avondje Old Monk (lokale rum). Die dag neem ik afscheid van mijn motor. Het valt me zwaar, maar het is vooral een gevoel van geluk dat ik deze tocht heb mogen rijden, en zo kan afsluiten, wat overheerst. De eerste vrouw solo in de 16 jarige bedrijfsgeschiedenis van Inder motors.

De 'laatste avond' wordt zo enthousiast dat ik mijn vliegtuig de volgende morgen mis, maar indian airlines is net zo onverstoorbaar als al die koeien op mijn weg, en een dag later dan gepland vlieg ik alsnog naar Kathmandu..


kha, M

K bezin me: Kopan monastery

"Travel is only glamorous in retrograde.." (- Paul Theroux)

Zondagmiddag, 14 september, Kathmandu: we zitten aan de rand van het zwembad van de bar van de Australische ambassade. (Die aussies hebben hun diplomatieke prioriteiten goed op orde).
Het is de ontmoetingsbijeenkomst voor de Tibet-enfield trip, en 'wij' zijn 6 westerse enfielders, 3 Nepalese, en een reisgids. Plus twee arme zielen wiens Tibet visum geweigerd is, omdat ze voor de verenigde naties respectievelijk de australische ambassade werken. De wereld redden gaat niet zonder offeringen.

Vraag van een van mn mederijders: "Hoe zijn de wegen aldaar?"
Antwoord Rabi, de reisgids: "Prima, geen vuiltje aan de lucht. Een kleine waterdoorgang na de grens maar verder.. prima wegen.. "

Dit antwoord, in al haar irrealiteit is symptomatisch voor de komende twee weken. Een totaal niet - of foutief geinformeerde reisgids, die zelf nog nooit op een motor gezeten heeft en de tour 'leidt' vanuit een landcruiser, niet gehinderd door enig inzicht in afstanden of wegcondities. Zijn capaciteiten moeten ergens liggen, maar zeker niet in motortoerleiden.

48 uur later denk ik nog eens aan zijn woorden als we de vijfde of zesde grote waterdoorgang van die (eerste) dag kruisen: nou wil ik graag gaan raften, maar dit is niet helemaal wat ik daarbij in gedachten had..
De andere vrouw in de groep ziet het niet zitten en laat haar man naar de overkant rijden. Aangezien ik niet getrouwd ben, besluit ik t zelf te doen. (ha! alsof ooit..): eens diep ademhalen, wat nodeloos gas geven, en na mij de zondvloed.. ehh voor mij de zondvloed in dit geval. Het water buldert langs mn enkels en knieen en mn benen zijn gelijk doorweekt. Ik houd me geestelijk vast aan een ding: voeten op de steunen houden. Helaas belandt mn voorwiel in het gat waar ik voor mij al enige vrachtwagenwielen in heb zien verdwijnen, en dat ik angstvallig probeerde te vermijden (en dus vol raak). Ik pleeg heiligschennis en zet mn voeten aan de grond. Die akelig glad is, want keien en water is een niet helemaal slipvaste combinatie. Ik zit vast. Met hulp van John, die al aan de overkant was en dus al doornat, duw en trek ik de Enfield door de stroom heen. Na mij doet de jongste mechanicien aan job-enrichment en werpt zich op als
motor-door-de-stroomversnelling-duwer.

Helaas wil mn motor niet meer starten en de initiele diagnose 'water in de cilinder' wordt niet bevestigd. Dan maar open, en tot onze verbazing heb ik de kleppenas weten te blokkeren. Weet niet hoe, maar tis een goede score op de mankementenlijst. Een lijst waar ik later in deze trip nog een luchtfilter, een set koppelingsplaten, een spiegel, een ketting, een frame (twee plaatsen gebroken), een zijbagagerek en een bagagekist aan toevoegd. Plus mn camera die
uit diezelfde zichzelf ontbindende kist viel onderweg. Want Tibet was zwaar voor de motoren. Erg, erg zwaar. Zonder mededogen. Schitterend in de eindeloze vlakten, de onverwacht vruchtbare valleien, de bergtoppen, besneeuwd rijzend na droge en stoffige hooglanden. Maar in al haar extreme schoonheid ook ruw voor mens en machine.

En de wegen.. ach, ik weet dat ik al zoveel geschreven heb over de wegen. Over de conditie daarvan. Maar echt, dit was ongeevenaard. Onbeschrijflijk. wasbord gravel wegen, gedrild door wielen van de landcruisers die er met 100 per uur overheen razen en die dus voor de enfields moeilijk te berijden waren. De bergwegen, vol met landverschuivingen, die zorgden voor modder en zand plakaten vaak honderden meters lang (en dan aan een kant het bergdal, vaak honderden meters lager). Omleidingen over ad hoc routes, gaten van meters wijd (en diep). Steile modderhellingen omhoog en dan glijdend weer omlaag. En dan weer een chinese oplaaiing van planning: een stuk snelweg waar we in Nederland jaloers op zouden zijn. On-beschrijflijk was het. Geweldig ook. 'Cause the ride is nog immer the reason'.

De dagen waren echter lang, en soms werd de schoonheid van mijn omgeving gedempt door de vermoeidheid. Maar telkens weer bekoorden de stoere wildernis en de dorpen die overal langs de weg terugkwamen.
En dan het stof. Zo veel stof. Verkeersetiquette bestaat echter nog in Tibet, en vaak lieten de trucks me aan de loefzijde (stofvrij) passeren. Of ze stopten en wachtten.

Langs de weg naar Lhasa zijn de mensen klaarblijklijk gewend aan westerners. Overal waar je stopt, al is het in het midden van kilometers vlakte, er verschijnt altijd wel een Tibetaan. Of een kluit kinderen. Helaas vaak bedelend om snoep of pennen, een erfenis van allen die voor ons passeerden.. Maar altijd nieuwsgierig wat we toch bezielden om op een Enfield door Tibet te rijden, en wat een rare kleren we toch aan hadden. En vaak kwam ook 'de dorpsoudste' een kijkje nemen. Die dan op geheel Tibetaanse wijze de motoren keurden: een stomp op het zadel en schop tegen de banden is klaarblijklijk veelzeggender dan de APK ooit voor ons zal worden.

Lhasa zelf gaf de indruk van een middelgrote chinese stad, hoewel dit de eerste keer was dat ik ooit in China was. Veel chinese toeristen echter, en wat europeanen. Het oude centrum is zoals het nog 15 jaar geleden moet zijn geweest. Pelgrims wandelen schouder aan schouder met toeristen en lokale bevolking hun route, met de klok mee rond de Jokhang tempel. Aan de kant van de weg wachten de buddhistische souvenirs geduldig op hun klanten: mala's, gebedswielen, vlaggen, alles geimporteerd vanuit Kathmandu. De verkopers en verkoopsters echter veel vriendelijker en minder hardnekkig dan in de Nepalese hoofdstad. Ik heb er veel gelachen, op zoek zijnde naar dat ene duurzame, goedkope en zeldzaam mooie souvenir, alleen bestaand in mn fantasie..

We bezochten het Sera klooster, en waren precies op tijd voor het 'debating hour': In een door bomen beschaduwde binnenplaats bediscussieerden zo'n 80 tot 100 monniken in kleine groepjes de buddhistische filosofie/religie. Argument en tegenargument. Het deed me denken aan een vriendelijke studentenontgroening. Veel handgebaren, geklap en een bepaald soort voetgestamp om de argumenten inhoudelijk kracht bij te zetten.
Ik ben onder een boom gaan zitten en heb genoten, me badend in de sfeer van wat voelde als een mix van humor, kennis, wat bijdehandheid en af en toe wijsheid, wanneer de arbiters de argumenten beoordeelden. Onvergetelijk.

Op de terugweg van Lhasa voerde de route langs Mt Everest Basecamp, noordzijde. We hadden erg veel geluk want het waren wolkenloze dagen, dus het uitzicht was schitterend. Maar na de dosering Diamox te hebben afgebouwd na 4 dagen in de reis, besloot mijn lichaam dat het weer tijd was mij te herinneren aan mijn grenzen. Het hoogteverschil tussen de plaatsen waar we overnachtten was te groot voor mij en ik heb weer de hele volgende dag horizontaal brokkend doorgebracht. Ik zal wel nooit Marjos Hillary worden. Ach wel, Marie-Jose Cousteau is ook niet mis.

Dit was een geweldige tocht. Topzwaar, dat wel. Belazerd georganiseerd (dat-kan-ik-zelf-beter), ook doordat na de perfectie van de Ferriswheelstrip alles voor mij minder is. Maar de omgeving en de meeste Tibetanen ruimschoots compenserend voor dit. En de motor.. die is inmiddels gelast. Maar ik geloof niet dat ook die ooit weer helemaal de oude gaat worden. Nog 1000 km naar Delhi..

kha,
M


Volgende keer: Motorfiets en camera reparaties in Kathmandu + to Sikkim or no to.. + Na 12 jaar katholieke school nu toch op 17 jaar later het klooster in..

En na Gorakhpur werd alles beter: de wegen, het weer.. Gorakhpur zelf vanwege de vertragingen in het donker bereikt. Dat in het donker rijden was niet mijn keuze, maar als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.
Achterlichten vallen bij de indiase autofabrikanten in de categorie 'accessoires' en zijn optioneel bij aanschaf, en al het vee en de mensenstapel zijn ook al niet van reflectoren voorzien. Dus met gehalveerde snelheid, verdubbelde aandacht, en het vervijfvoudigd vervloeken van iedere hindigod waar ik me de naam nog van kon herinneren, een hotel gevonden. En aldaar, onder het genot van een koud biertje, weer eens bedacht dat het toch een Goed leven is..

De volgende morgen (onder het gebruikelijke toeziend oog van 15 a 20 starende, zwijgende Indiase mannen die een vrouw op een motor maar niks vinden, laat staan een alleen en westers en de sporen dragend van een recent kapperongeluk) de motor weer gestart, in twee keer de juiste weg gevonden en wel.. dromen kunnen bewaarheid worden: zo'n zestig kilometer van de grens begonnen de wegwijzers in twee talen te verschijnen. En de gaten verdwenen uit het wegdek. En de zon scheen. En wel.. ik moet die Tata-truck toch geraakt hebben want volgens mij was ik gestorven en in de hemel beland (hoewel dat laatste geen te verwachten vervolg op mijn heidense leven is)..

De motor boven verwachting in twintig minuten ingeklaard, voor tien dollar getild door de miep van de immigratie voor mijn eigen visum (k lette even niet op, was nog steeds verbijsterd door de adequate acties van de nepalese douane-ambtenaren in combinatie met de hulpvaardigheid van een hoteltout), maar al met al om een uur 's middags al in Nepal. De heuvels lokten en ben die middag in Tansen gestopt voor de nacht. Het was zo goed weer bochten te nemen, langzaam stijgend tussen al het groen. Hier en daar een landverschuiving, maar verder was de weg schitterend. Tansen staat bekend om het uitzicht op de Himalaya, maar aangezien hier de monsoon nog voortduurt zijn de 8000-ers totnutoe voor mij nog verborgen gebleven achter het wolkendek..

Na Tansen een paar dagen genoten van Pokhara en omgeving: roeien over het meer, met een biertje in de hand, zwemmen in t midden en aan de overkant zo genieten van de verse vis en lokale spirituelen dat je bij maanlicht terug moet roeien. En terwijl ik datzelfde maanlicht op het gouden dak van de gompa weerkaatst zag, bedacht ik me weer eens dat het toch een Goed leven is.

En inmiddels type ik dit in Kathmandu, met zwarte vingers. Vandaag mn motor gesmeerd, de ketting wat strakker, de vering wat strakker (wegen schijnen wat minder optimaal te zijn), alle Dalai Lama-fotos uit mn bagage verwijderd (HH
moet het even zonder me doen): morgen ga ik naar Tibet. Op mn Enfield. ('cause the ride is nog steeds the reason). Ik ben er (bijna) klaar voor. Ik ga zo terug naar mijn hotel, pak mn tas voor morgen en zal me weer eens bedenken dat
het toch..

kha, Marjos

Free Tibet: Ik ga naar Lhasa op mn Enfield: Himalayan Enfielders go Tibet, Adventure extraordinaire.

"Physician heal thyself", oftewel zelf dokteren: nooitgoed..

Ik zat vanmorgen in een netcafe hier in Kathmandu en vroeg me af waarom ik toch zo'n enorme kater had, en dat na slechts twee bier, dat ik wel oud zou worden etc etc. maar tjee, wat voelde ik me brak. Welnu, het is niet verwonderlijk, die kater, lees&lach:

Qua delhi-bellies houd ik deze reis ' a coke a day keeps the doctor away' aan.. (Kbedoel, onze hoogleraar tropengeneeskunde met 20 jaar tropenervaring zal toch wel gelijk hebben). En dat klopt, totnutoe, geen vuiltje aan de lucht. Ideaal.
Maar toen in Pokhara een tweede stuk van mn tand afbrak dacht ik 'kom, laten we het coke-a-day tijdelijk eens wat minderen'. Admirabel initiatief, maar hier in Kathmandu toch wat intestinale onrust. Nou hoorde ik dat hier de giardia
enthousiast de ronde doet, dus ik aan de metronidazol.. drie dagen een hogere dosis leek een mooi compact plan. (farmacotherapeutisch kompas onderbouwd).

Dus gisteren, voor mn borrelafspraak op de australische ambassade met wat voedsel, 2 gram. Gezellig geborreld, krokodillen gevangen in het zwembad, prima avond. Aan t einde wat hoofdpijn maar toch. Maar toen vanmorgen.. mn hoofd, wat voel ik me belazerd. En zoveel had ik toch niet gedronken. En alleen bier..
Nah, relaxed aan dan maar, en terwijl ik dus mn met mn zonnebril op naar het computerscherm zat te staren, klamme palmpjes tijdens het typen, me afvragend of deze kater dan toch echt het begin van ouderdom aankondigde, schoot het me te binnen. En een korte speurtocht op het net bevestigde mijn vermoeden:

>>Het gebruik van alcoholhoudende dranken dient achterwege te blijven tijdens en gedurende ten minste 48 uur na beëindiging van de behandeling vanwege de mogelijkheid van een disulfiram-achtige reactie.. <<

Lampje Verbeek, zichzelf magistraal voor twee dagen buitenspel gezet..

Op weg naar Gorakhpur

Grauwgrijze wolken pakken zich boven mijn hoofd samen, en ik hoor de eerste druppels al op mijn helm vallen. Het zijn niet de eerste van vandaag, en ook de weg draagt de sporen van de monsoon.

Bijna alle, voorzover uberhaupt aanwezig, bewegwijzering in India is in het hindi geschreven, hetgeen navigatie een hekel punt maakt. Ik heb de afgelopen week geleerd inderdaad maar overal te vragen, en dan nog verdwaal ik gemiddeld zon drie keer per dag hopeloos en rijd dan zon kilometertje of tig om..
Ook schrijf ik, zodra mogelijk, de plaatsen in t hindi op en bij de borden doe ik dan 'zoek de tien verschillen'. Helaas heb ik, net als in mn kleutertijd, vaak al snel een hoop verschillen gevonden, zodat ik maar weer op zoek ga naar een gepaste wegwijskandidaat.

Ik kijk naar het nummer op de mijlpaal in de blubber naast de weg, cijfers zijn namelijk wel hetzelfde. Ben niet blij: ben op weg nummer 2, dat betekent dat ik ongewild op de Grand Trunk Road ben beland, geen flauw idee waar ik mn
afslag heb gemist. De GTR is een eeuwenoude route van Pakistan tot aan de Bengaalse Baai, van 400 voor Chr.? Dat moet, bedenk ik me, zo ongeveer ook de laatste keer zijn geweest dat er onderhoud aan is gepleegd, want de varkensstal waar ik nu door rijd is wel een heel slecht gedeelte weg. De vuilnis meterhoog aan beide kanten, tatatrucks daartussen (of andersom), en het wegdek zelf heeft plaatsgemaakt voor meterslange, kniediepe plassen, en modderputten met keien vermengd. Voet op de achterrem, motor in zn een en blijven gaan. De oersterke Enfield tsjoekt me overal doorheen, met genoeg snelheid om ook balans te houden. Balans die, sinds ik mn eigen bagage meesleep, een stuk moeilijker is dan voorheen. Het gereedschapkistje achterop rammelt af en toe vervaarlijk.
De stank van rot en (mensen)mest dringt nu ook door mn gesloten vizier mn helm binnen. Hoog tijd om zo snel mogelijk de juiste weg te vinden. In mn ooghoeken zie ik de me inmiddels bekende kleuren van een van de oliemaatschappijen. Een benzinepomp, ik besluit daar mn geluk te gaan proberen. Open vraagstelling. 'Sarnath, die kant of die kant op?', daarmee alle mogelijkheden openlatend. Een armzwaai in de richting waar ik vandaan kom. dat vreesde ik al, en ik keer de motorfiets, om de tocht door de moerassige vuilnisbelt en de honderden tatatrucks voor de tweede keer die dag te gaan maken..

Ik rijd Varanasi weer in en word tegengehouden door een politieman in gezelschap van wat officieler uitziende indiaers. Ze zwaaien met een soort vignet en zijn waarschijnlijk uit op geld, maar ik doe alsof mijn neus bloedt.
Ik spreek een van de officials aan:'spreektuengels-goh das prettig want nou ik hier toch bent, kunt u me gelijk de weg wijzennaar Sarnath'. De politieman, die het levende bewijs is dat india ook huwelijken worden gearrangeerd tussen broer en zus, tikt ondertussen met zijn stok in mn voorwiel.
Kijk, dat ze geld willen, is een ding, maar je blijft wel met je vingers van mn motor af! Die man nomineert zichzelf moeiteloos voor een Darwinaward. Ik geef m de evil look, bedank ondertussen poeslief de official voor zn uitleg, en start de motor en rijd door. Geen rupia armer, geen vignet rijker. Op zoek naar Sarnath..

Dik vier weken later: Dit was zo goed. Zo onbeschrijflijk mooi.. Intens, adembenemend, en voor mij een absoluut hoogtepunt in mijn leven. Mijn Himalaya tour op een Enfield.

Van Delhi naar de 'foothills' en toen door naar Leh, in Ladakh. Op weg daar naar toe onbehoorlijk hoogteziek geweest. Brokkend op de brommer. Niegoed. Maar na in Leh geacclimatiseerd te zijn weer fit verder: De rit van Leh richting Srinigar, Kashmir.. een rit door gebergte, zo schitterend, ik ben nu nog immer op zoek naar bewoordingen. Ik zal ze wel niet vinden.. Ik hoef ze niet te vinden. Maar de herinnering zal voor mij altijd een herinnering zijn aan een gevoel van intens geluk. Van blijheid. Van zijn en niets meer willen.

Plus daarna een halve nachtrit, omdat de verbindende bergpas alleen tussen 5 en 10 uur s ochtends open is voor civiel verkeer en je dus om 5 uur 's ochtends er wil zijn om alle Tata trucks voor te zijn. Hetgeen dus niet lukte. En de weg was slecht, erg slecht. Soort bergweg, onverhard, met heel veel rotsen, kuilen, loszand en met name alle drie gecombineerd. En tussen al die trucks een handvol motorrijders. Groots.

De wegen in India en alles wat zich daar op of om bevindt tart iedere beschrijving. Mijn impressie van Indonesie was kinderspel vergeleken met dit. Ogenschijnlijke chaos, en ieder doet maar een eind. Lijkt het. Maar het is net een school vissen: alles voegt zich en glijdt en stroomt dezelfdekant op. Of komt je tegemoet. En die tegemoetkomers laten je precies zoveel ruimte als zij denken dat er nodig is. Vooral in het begin levert dit nogal eens een angstig moment op omdat westers en indiaas ruimtelijk inzicht wat verschilt hierbij. Maar naarmate ik langer hier rondtour, hoe meer ik de voordelen van dit systeem inzie: veel meer ruimte voor eigen expressie *grijns*. Alles kan, niks moet, alles mag, en als er een politieman fluit dan is dat alleen maar omdat dat in zijn taakomschrijving staat en niet omdat hij vindt dat je niet over zou mogen steken..

Toeteren doe je niet omdat je er langs wilt, dat doe je om je aanwezigheid kenbaar te maken. Zodat je medeweggebruikers weten dat jij er bent. Bijvoorbeeld voor een blinde bocht. Of bij tegemoetkomend verkeer. Of bij beiden. Of zomaar. Je kan beter blind dan doof zijn in het indiase verkeer.

Dit valt niet te beschrijven. En het is geweldig. Een absolute overload voor al mijn zintuigen. Maar ik vind het geweldig.

Zo geweldig dat ik na mijn tocht door de indiasche himalaya besloot om een Enfield voor mezelf te regelen en zo richting Nepal en Tibet te rijden.

Toen ik dit plan aan Lalli Singh, de motorman in Delhi voorlegde, bedacht hij dat het een goed idee was als ik getraind zou worden in het onderhouden en repareren van een Enfield. Ik heb vorige week drie dagen onder leiding van zijn hoofdmechanieker Alam in zijn werkplaats mogen zitten klussen : M'jos en de kunst van het motoronderhoud. Brilliant.

Ben nu inmiddels in Varanasi, bedevaartsoord voor Hindus aan de Ganges. Morgen of overmorgen eens kijken hoe die badderen. En daarna richting Pokhara en Kathmandu.. Weer de bergen in. Ik kan niet wachten..

bsdbg,
M

Ferris Wheels Kijk bij Himalaya. Daar staat ook mn reisschema. Dit is met geen pen te beschrijven, zo zo geweldig.

"Het dak van de wereld
Wacht op mij tot ik er ben
Tot ik ontdekt heb
Dat het is verdwenen
Ik kan verder dan ik denk

Ik geef me over
Ik leg me neer

Ik ben vrij
Met mijn voeten op de grond
En mijn handen bij de zon
Ik ben vrij
Er is geen hemel en geen hel
Het is de oorzaak van zichzelf

Mijn armen wijd
Ik wil erbij zijn als ik leef
Laat mij een mens zijn
Die niets zoekt
Omdat ie niets meer nodig heeft

Ik geef me over
Ik leg me neer

Ik ben vrij
Met mijn voeten op de grond
En mijn handen bij de zon.. "

Vrij - Blof

Singapore, weer. De vorige keer complete culture shock maar nu vind ik het wel lekker na Indonesie, om eens twee dagen niet gehaggeld en gehasseld te worden.

Waar gebleven, ik geloof bij het hek van de borobudur: bestoft en bedieseld gezeten op een brommertje. Het was doordeweeks, en klaarblijklijk is het
hoogseizeon niet zo hoog dit jaar (sars, bali-bom) want overal zijn altijd kamers te verkrijgen. Dit gaf me goede hoop, en ik stuurde het brommertje naar het Manohara hotel, het hotel dat binnen de hekken van het park net naast de B ligt. Een luxe hotel, dat wel. De oprijbaan loog er niet om en men keek vrij verbaasd toen ik er voor de deur parkeerde. Maar een goed gesprek met de receptioniste bevestigde wat ik al vermoedde: de meeste kamers leeg, en dus een mooie korting verkregen. Het leuke van dit hotel is namelijk dat je wanneer je maar wilt toegang tot de stupa hebt. (behalve 's nachts helaas).

Dus van een afstand het toeristengweld aanschouwd en toen dat wat luwde aan het eind van de middag heerlijk een paar rustige uren er doorgebracht. Erg mooi zo. Heb vijf rondjes van de tien gesmokkeld met de buddhistische omgangen, maar wel spiraalsgewijs met de klok mee naar boven geklommen.

De volgende dag me verslapen voor de letterlijke zonsopgang, maar om 6 uur staan er al zoveel mensen aan dat hek te rammelen dat ik het snel voor gezien hield, zo de sfeer van de dag ervoor bewarend. Op het gemakje ontbeten en weer op yogya aan, om vanuit daar het busje naar Kaliamaran te pakken, een bergdorpje een kilometer of 20 ten noorden van yogya. Het ligt letterlijk onder de rook van Mt Merapi, een van de meest actieve vulkanen in Indie. En die ging ik beklimmen. Waarom dat nou perse om 4 uur sochtends moest, daar ben ik nou nog niet achter, maar het was een mooie tocht. Met 8 man naar boven gewandeld, en er waren twee australische dames van 50 plus die het tempo lekker laag hielden. Zo blijven die dingen tenminste ontspannen. Het dorpje zelf was twee kippen en een eendekop, dus na de beklimming weer richting yogya. Rit gedeeld met de ozzies, en zij konden mijn boeken tenminste wel waarderen.

De volgende ochtend werd ik wakker. Erg vroeg in de morgen. Maar waarom, vroeg ik me af. Ik zou pas om 9 uur door een busje richting Bromo worden opgepikt. En terwijl ik dat allemaal aan het bedenken was, begon het bed te schudden. De deur klapperde, het raam rinkelde en de kast stond te rammelen. Wat een angstaanjagend gevoel, wanneer dat allemaal gebeurt zonder dat je er enige controle over hebt. Na een seconde of 10, 15 was het over en ik schoot wat kleren aan, deed mijn lenzen in en ging eens buiten kijken. Op het grote balkon, wat ik met de buren deelde, kwam een amerikaan naar buiten: 'ow my, that was a big earthquake, i am from san fransisco, but this was a good one..'. Een aardbeving, ik had het niet gedroomd. De muzerinnes begonnen gelijk daarop met ongekende verve hun ochtendgebed, ik heb ze nog niet zo hard horen jemmeren om half 5 's ochtends.

De volgende dagen bij Bromo, 'mijn volgende vulkaan', doorgebracht: ook hier weer hordes toeristen bij zonsopgang dus ook hier weer een lekker rustig in de namiddag op tocht: fascinerend aan de rand van die krater te staan en zo 'het binnenste van de aarde' in te kijken. Ik was er helemaal alleen, op een verkoper van bloemen na. Het is de bedoeling dat je die bloemen het sulfa ingooit voor geluk. Ik probeerde de goeie man uit te leggen dat ik al erg gelukkig ben en dus geen interesse in zijn ongetwijfelde zwaar overprijsde waar. Hij keek me wat niet begrijpend aan en ik heb het maar zo gelaten: mijn bahasa indonesia beperkt zich tot het uitwisselen van vriendelijkheden en leent zich niet voor enige diepere conversatie. Hetgeen jammer is.

Na Bromo naar Bali. Wat een verschil in sfeer. Nog wel een hoop gezeur en gedis maar wel voor mij een stuk relaxter dan java. Nu heb ik Toeristenbak Kuta gemeden, en toen ik er op weg naar het vliegveld doorreed, begreep ik best van die bom.. (foei mjos). In ieder geval: in het noorden (Lovina) aan de rand van t durp een hutje bekomen en een dag gedoken (Menjagan island) en een dag door de binnenlanden gebrommerd. Lekker. En leuke mensen ontmoet.

En nu dus weer singapore, morgen door naar Delhi. Weet niet of ik al helemaal klaar ben voor deze 'in your face' ervaring, maar na mij die zondvloed.. En vanuit Delhi naar het noorden: op de Enfield de Himalaya in! Ik heb er enorme zin in.

Borobudur, ooit een pelgrimsplek voor duizenden buddhisten. Het trok mij alleen al vanwege de naam. (net zoals ik altijd zal blijven hopen dat Jalabert ooit een Tour wint). Het was de initiele reden voor de zijstap naar Indonesie vanuit de Filipijnen.

Deze week arriveerde ik in Yogyakarta, de gebruikelijke uitvalsbasis voor dagtochten naar de buddhistische stupa, maar ook de hindu tempel Prambanan, de vulkaan Merapi, en een enorme hoeveelheid aan javaans culturele activiteiten. (Mijn dagelijkse javaans cultureel activiteiten bestaan uit voor mij een van de hoogtepunten van deze trip: het indonesisch eten)

Ik heb de eerste dag in Yogya in ledigheid doorgebracht, zat te ontbijten en toen kwamen er drie moslimmeisjes inclusief hoofddoek bij me zitten die engels wilden oefenen; gezellig, heb weer een hoop geleerd. Ik wilde ze mn boek 'I
capture the castle' cadeau doen, een hoogst onschuldig edoch leuk verhaal a la Joop ter Heul maar dan engelstalig. De voorkant was echter wat veramerikaniseerd (is oorspronkelijk in 1948 in engeland geschreven) en liet vaag een schaduw van zoenende mensen zien. Dat was klaarblijklijk te erg, want ze hebben het laten liggen. Groot geljk, zo'n alleenreizende, ongehuwde westerse vrouw is natuurlijk een verspreider van verdorvenheid *grinnik*. De rest van de dag zichtgezien.

Woensdag vetrok ik op de fiets naar Prambaran, de hindu tempel, (km of 15), het was even wennen, want ze rijden hier links maar dat is ook maar relatief ;-) . Ik heb genoten van mn tocht door de rijstvelden. Simpele dingen zoals onderweg je zadel hoger willen zetten worden een waar communicatief avontuur als je de taal niet beheerst.
Ik was bij de tempel een van de weinige westerse toeristen maar na 40 keer aangesproken te zijn had ik het door: ik ben de toeristische atractie voor de indonesiers: ze willen graag alles van me weten. Na verloop van tijd naar een rustig stekje gevlucht en een boek gaan zitten lezen in de schaduw (in de serie: decadente leesplekken in de wereld), komen ze aldaar nog met me kletsen. Tijd dus voor de zonnebril. Op de terugweg nog een colaatje gedaan bij een oud dametje: met een lieve glimlach werd ik rijkelijk getieft.. ow wel.. liever zij dan dr jongere buurmannen.

En toen op donderdag.. ik had een motortje gehuurd om er te komen, want het is ook nog altijd de reis en niet alleen de aankomst die kracht en schoonheid aan het leven geeft. 100 cc, zwaarder hebben ze hier niet, sterker nog: driekwart van de indonesiers lijkt op een vorm van zo'n ding te rijden. De meesten van die brommers geven goed aan waarom een uitlaat hier (nog steeds) knalpot heet.
In Yogya hebben de opzittenden een zakdoek voor hun gezicht gebonden om de ergste uitlaatgassen het hoofd te bieden. Dat leek me geen gek plan, het woord katalysator ben ik nog niet in het bahasa indonesia tegengekomen, dus ik op zoek naar een doek. Maar het moest wel een heel speciale doek worden, want hij gaat me ook vergezellen op m'n motorreis door de Himalaya.
En zoals altijd in dat soort gevallen: verkopers genoeg, maar niets van wat ze hadden sprak me aan. Totdat ik op mn tocht naar huis langs een van de universiteiten van Yogya fietste, en daar hing ie: donkerblauw, met de cubaanse vlag erop, en daarvoor in het geel-zwart het overbekende portret van Che Guevara. Met Che de motor op, dat is zoals het hoort.

De weg naar Borobudur bracht het begrip 'verkeersinzicht' naar een hoger plan. Hij bestaat uit (denk ik) officieel vier banen, twee voor iedere rijrichting, zonder middenberm. Dit gebrek aan middenberm laat ruimte voor iedere creatieve uiting van weggebruik door de indonesiers. En creatief zijn ze.

Twee rijstroken voor mijn rijrichting, dat leek me nogal recht-toe-recht-aan: t gas erop en vort met die brommer. Maar onderweg kwam ik erachter dat de linkerbaan ook is bestemd voor fietsers (al dan niet met de gebruikelijke brede dubbele manden kippen, eenden, gras etc.), gebruikt kan worden als invoegstrook, parkeerstrook, uitwijkstrook, bushalte, of als baan voor tegemoetkomend verkeer. Of een combinatie van dit alles. De rechterbaan droeg echter een sterk verhoogd risico op tegemoetkoming (soort Melkert baan :-p).
Toch, met de wijze woorden van mijn motorrijinstructeur door mijn achterhoofd ('kijijijken moppie'), lukte het me eigenlijk wel goed me staande (rijdende) te houden in deze ogenschijnlijke chaos. Om niet te zeggen: ik had er enorm veel plezier in. Ik ben als een ware pilgrim lachend bij de Borobudur aangekomen.

Een koude Bintang naast het toetsenbord, en de indiegangers onder jullie weten gelijk waar ik ben: Indonesie. Land van de moslims, en toch lekker bier.. De nederlanders hebben nog wel goede zaken nagelaten (bintang heeft ook zo'n rode ster op het etiket).

Vanaf Melakka de 'snelboot' naar Sumatra genomen. Die boot leek op een soort drijvend grafkistje en bij vertrek waren er wel heel veel mensen aan boord. Daar werd aangewerkt: midden op zee hebben we een overstapje gedaan, waarbij ik mn michiel de ruyterafkomst niet heb verloochend: als een ware zeeloods me op de andere boot gewerkt. Er waren immigratie ambtenaren aan boord, handig, met alle benodigde stempels aankomen.
Bij aankomst in Dumai werden we belaagd door een horde van wel vijftig mannetjes die allemaal wilden dat ik hun busje meeging. Argg. Mn minder favoriete onderdeel van op pad zijn. Dus samengeteamd met medereizigers en gezamenlijk een busje gechartered. Onderweg gepast getild in een restaurant, maar al met al heel aangekomen s avonds laat in Bikittingi.

De twee dagen daarna besteed aan zichtzien, loungen in het cafe naast het hotel, en een dag tourist extraordinaire spelen tijdens een tour: weet nu alles van koffie en de geschiedenis van west-sumatra. Tast nog wat in het duister over de matriarchale samenleving aldaar versus de islam, maar het schijnt toch te werken.

En wel, had al wel een vermoeden, maar ondertussen weet ik ook alles van de grootte van Sumatra: 40 uur in de bus om in Jakarta te geraken.
Heb het idee dat hier in het oosten mensen toch een andere relatie met tijd hebben dan in het westen. Ze gaan gewoon zitten en zijn. Waar in het westen het woord verveling al snel naar voren komt. De kinderen bijvoorbeeld in de bus, heb ze niet een keer horen jemmeren. Zaten gewoon rustig op hun stoel naar buiten te kijken. Of sliepen. Twee dagen en een nacht.

In Jakarta een dagje bijgekomen: gelezen, gemaild, en goed gedineerd. Marjos weer helemaal senang.
En vanmorgen op de trein naar hier, Yogyakarta. Het is een welbekend pad wat ik op het ogenblik door indonesie volg, en merk ook dat ik meer en meer toeristen tegenkom. Mijn initiele reden voor deze zijstap naar Indonesie is het idee de Burubudur te gaan bezichtigen. En dat is de grootste toeristentrekker van Java. Mijn voorkeur voor minder traditionele routes is dus de komende dagen ondergeschikt. En dat terwijl ik er achter begin te komen dat heel zuid oost azie al platgetreden lijkt te zijn. Voor mij een redelijk nieuwe ervaring na de relatief niet bezochte Filipijnen. Maar ik had het kunnen vermoeden als op zaterdagmiddag in de Scheltema in Amsterdam ongeveer 20 mensen tegelijk de lonely planet Thailand en omgeving aanschaffen. Reizen is anders dan wat de oude hippie-reisverhalen doen vermoeden: de wereld is al ontdekt in deze tijd, en er zijn weinig weinig bereisde stukken in dit gedeelte van de wereld. Soms doet dat me verlangen naar anders, maar meestal wentel ik me als een kind van deze tijd in de nieuwe reizigerscultuur: waar email de poste restante vervangt, en de atm geldwisselaars overbodig maakt. Ik stond vanmorgen vroeg in Jakarta geld te pinnen als ware ik in Nederland. De wereld wordt kleiner, maar is gelukkig nog steeds groot genoeg om me te kunnen verliezen in de geneugten van het op pad zijn en het ontdekken van mij onbekende culturen. Ik geniet. Adu.

M

Melakka- Maleisie: een dagje nederlandse geschiedenis voor ik doorreis richting Sumatra. Ben op de 'backpackers trail' beland, en heb in een dag meer toeristen gezein dan de afgelopen drie maanden bij elkaar. Witte benen in teva's en afritsbroek zijn hier meer regel dan uitzondering. (ben blij dat ik tenminste aangeritst ben *grinnik*). Gisteren gearriveerd, morgen door.

K vond mn leven wat bezadigd de laatste dagen dus ik besloot gisteren bij aankomst te gaan lopen vanaf het busstation naar mn beoogde slaapplaats. Dat heb ik dus geweten, minstens 5 keer verkeerd gelopen (de kaart uit rough guide zuigt). En elke keer wanneer ik de weg vroeg, antwoordden ze altijd hetzelfde: straight straight.. Maar ik moest helemaal niet straiaiaght... (toch?). Enfin, als een duveltje uit een doosje dook er telkens een mannetje op een brommertje van het concurrerende hostel op, die ik had beloofd dat als de mijne niet beviel, ik naar hem zou komen. En telkens wees die me weer een eind op weg. Ben door een niet optimaal verlicht centrum toch veilig aangekomen. Weer genoeg avontuur voor de eerstvolgende 24 uur.

Vandaag zicht gezien. 'Houten schepen met ijzeren mannen maakten Nederland eenmaal groot', het schoot door mn hoofd terwijl ik hier rondliep. Ga morgen verder kijken aan de andere kant van de Straat van Mallaca hoe dat daarna verder is gegaan..

kha, M

Culture shock Singapore! Na drie maanden Filipijnen is het vreemd en onwerkelijk weer in de 'westerse wereld' te zijn: alles werkt, loopt, doet het in efficiente orde. Bij aankomst op de luchthaven geen chaos, geen geschreeuw: rust en organisatie. Ben ook nog steeds in iedere winkel over de prijs aan het onderhandelen, het winkel personeel kijkt me wat meewarig aan, ziet dan mn wat gebleekte en te lange haar (gekamd voor de verandering), de doorbruinde armen en voeten in teva's (heb mijn twee maten te grote flipflops na drie maanden trouwe dienst aan het filipijnse volk nagelaten), en men blijft vriendelijk. En vriendelijk en beleefd zijn ze tot nu toe, de singeaporeanen. Stoppen twee keer per dag een thermometer in hun oren (zeggen de aankondigingen in de winkels), en ze lijken zich erg voorbeeldig te gedragen.
Tijd dus om door te reizen ;-). Aan de andere kant natuurlijk geniet ik ook: het was erg lekker, mijn eerste warme douche na drie maanden koud badderen. Of vanmorgen mijn eerste echte kop koffie sinds lang. Die koffie is vreemd: de filipijnen produceert zelf een van 'swerelds beste koffies en de gigant Nestle heeft ze erg toch van weten te overtuigen dat oploskoffie the way to go is. Vroeg je er koffie, kreeg je er een kop heet water met een zakje oplos ernaast, de spreekwoordelijke dode mus. Was blij met de levende vogel vandaag. Capuccino..

kha, M

Op verzoek: wat foto's Mjos in Asia, wat foto's en links

Laatse Blog vanuit de Filipijnen. Het is mooi geweest, ik ga weer verder. Zit op vliegveld Manilla en heb net de incheckprocedure overleefd. Letterlijk want ik geloof dat ik al met al door vijf veiligheidscontroles ben gemoeten, en twee sars-controles. Heb geen sars, en al het steekgerei (leathermans) zat veilig in mn check-in bagage. Ik mag naar singapore van immigratie, politie, filipijnse belastingen, health department en gelukkig ook singapore airlines. Zat met 29 kg op t randje, maar het wordt tijd voor een postpakket in singapore. Zo ook tijd voor een paar dagen R&R: kleren eens goed wassen, bonnetjes wegmikken, reisgids kopen en wat lezen.. Over reisgidsen geschreven: ontdekte net bij de kiosk de langverwachte maar nooit voor mij gearriveerde nieuwe Eenzame Planeet van de Filipijnen. Precies op tijd: heb alles zelf uitgevonden. Droeg natuurlijk wel bij aan het ware reizigersgevoel.

En dat reizigersgevoel is ruimschoots aanwezig: zaterdag Cebu- Manilla, zondagavond met de nachtbus van Manilla naar Banaue, een stadje in het noorden van de Filipijnen, beroemd om haar rijstterrassen (is weer eens wat anders dan mn voorgaande verhalen over reisterrassen..).
In Banaue een tricycle de bergen in genomen, tot die niet meer verder kon, en vanuit daar gehiked naar Bantad, een dorpje in de bergen. De omgeving daar is rijstterrasen all over, en een stevige wandeltocht was het wel. De lokalen hoppen overal over op hun flipflops, maar ik in bergschoenen en twee keer zo zwaar als de gemiddelde Filipino had toch beduidend meer moeite. Het was heerlijk zwemmen in die waterval. In Bantad overnacht (enige buitenlander, charmant), volgende dag weer terug gehiked, lift gekregen op de weg, en op de bus naar Bontoc gesprongen. De busrit was spreekwoordelijk reizerig: gammele bus, overvol, geen raampjes en de nodige afgrond om rakelings langs te kruipen. Schitterend uitzicht door de bergen. Toen in Bontoc het museum bezocht . Dat was erg goed, oude zwart fotos van koppensnellers met buit en belgische missionarissen die wat orde in dat gareel trachtten te scheppen. Ik liep langs een wat ongebruikelijk bord in Bontoc: 'Sven bicycle parts and dental work'. Ik dacht eerst aan uitdeukwerkzaamheden tot ik diverse jongemannen met bebloede monden daar op de stoep zag zitten. Geen cola meer voor Marjos zolang ze hier is.
Vervolgens de jeepney naar Sagada genomen, een dorpje beroemd om grotten en hangende grafkisten. Heb daar een tophike gedaan, ietwat avontuurlijk, want er zou een pad zijn. (ehh, ja waar?). Eerst naar een uitkijk punt geklommen, erg top (no pun intended ;-) ) toen het dal in gekleuterd (paden highly overrated), en op zoek naar de hangende doodskisten aan de rotsen. Ik kon ze eerst niet vinden, ik zoeken, door struiken kruipen, eindelijk in de vertere een dooskist. Tevreden terug (missie geslaagd), kom ik om de hoek: tig van die kisten aan de andere kant.. duhh.. padvindster Mjos. Toen langs riviertje, gedipt, kleren gewassen, geluk in de zon, toen weer verder door blub en struiken, kleren gelijk weer vies, en langs grot weer
eindelijk terug durp in.. beetje tricky want op een gegeven moment vond ik het wel genoeg avontuur en wilde ik graag een 'pad' de vallei uit, hetgeen niet te vinden was. Toen maar dwars door de doornstruiken gebanjerd: als het niet kan zoals het moet..
Gisteren de eerste bus uit Sagada richting Baguio genomen, onderweg een zo mogelijk nog mooier uitzicht (en langs zo mogelijk nog steilere afgronden: af en toe slik ik en hoop ik dat mijn moeder nog ergens een kaarsje heeft branden). In Baguio bussen gewisseld, wat met Singapore Airlines gebeld en toen gelijk door naar Manilla, vanwaar mijn vlucht nu over 20 minuten gaat vertrekken.. ga dus rennen. Hoop alles wel in Ulanda.
bsdbg, kha, M

Net 4 dagen op Alona Beach, Bohol, doorgebracht. Een regelrechte toptijd, overdag duikeren, s avonds san miguel light ontdekken: wel de alcohol en niet de calorieen, dat niemand daar ooit eerder op gekomen was? Een aanrader voor de Gollem.

Gisteren op de motor over het eiland getoerd: geniaal. Motor was een soort lief klein transalpje (honda xlb 200), dus ik was helemaal in mn sas. De chocoladeheuvels bekeken ( welgeteld 1294), tarsieraapjes gezien, lekke band gedaan, corrupte dronken ambtenaar omzeild, duitser van zijn scooter ter gronde zien storten, kortom: prima dag. 'S avonds het leven opnieuw uitgevonden met mn favoriete ier.
" Please allow me to introduce myself / I'm a man of wealth and taste /
I've been around for a long, long year / Stole many a man's soul and faith"
Dit op de achtergrond, in combi met koud bier, maakt gelukkig. Zelfs het zuiderkruis was te aanschouwen. Verloren met pool, maar gewonnen met zandkastelen bouwen. (Bovendien, in 1988..)

Ik realiseerde me vandaag dat de enige reden waarom ik wist welke dag het is, dat dat is omdat mijn duikcomputer dat weergeeft.. Teken van Goed leven. Volgend doel: het achtste wereldwonder in het noorden van de Filipijnen. Als ik nou maar wist wat die andere zeven waren.

bsdbg, M

Nagekomen post: Wat? is Maxima zwanger? Asexuele voortplanting? Aplacental viviparity? (zie die thresher sharks)

Heb vanmorgen haaien gezien: 'Thresher sharks', geen flauw idee hoe ze in goed nederlands heten. (Vrees dat mijn ABN sowieso wat te lijden heeft onder al dit engesltalig reisgeweld). Stapte vanmorgen om 5 uur (!) aan boord van de banca (een boot met extra drijvers aan de zijkant), en onder genot van een kop koffie voeren we de opgaande zon tegemoet. Was de enige duiker aan boord, beetje beschamend dat voor mijn duikactiviteiten vier man zo vroeg hun bed uit moesten, maar het leek ze niet te deren.
Het zicht onderwater was soep, niks te heldere zee vandaag: 8 meter max. Beloofde niet veel goeds, gisteren bij een eensgelijke poging geen haai kunnen vinden: ze zijn schuw en blijven uit de buurt van duikers. Samen met Tata (de divemaster) daalde ik aan de ankerlijn af de diepte in, naar een met zacht koraal bedekte rots ergens middenin de zee. Deze manier van ontwaken staat bij mij minimaal in mijn prettigwakkerworden topdrie: in een wetsuit in 30 graden water met een duik in het vooruitzicht.
Na een minuut of tien tata in rep en roer: daar daar, wees hij, en wees vooruit de soep in. Met de beste wil van de wereld kon ik er geen haai in ontdekken. Gelukkig had deze Tresher medelij met mijn visuele beperkingen en besloot om 5 meter voor onze neus langs te zwemmen. Geweldig. Weer tien minuten later, toen tata net zijn hoofd in een barrelsponge stak, besloot ik toch maar achterom te kijken. Een goed besluit want daar verscheen exemplaar nummer twee. Deze was wat joliger, zwom een cirkeltje om ons heen (gelukkig ruime diameter: metertje of tien), en verdween weer in de mist, mij en tata breed grijnzend achterlatend. Mijn leven is erg erg mooi dezer dagen (weken, maanden etc).

De afgelopen twee weken heb ik voornamelijk onderwater doorgebracht: vind het elke keer weer top. Apo island had een varieteit die ik nog nooit eerder heb gezien, en mijn favoriete schilpadden kruisten bijna iedere duik onze weg. Of een grote school jacks die om je heen wervelt zodat je alleen maar vis ziet. (viiiis, wat is er met die vis?). Of een humpback papegaaivis, of.... .Teveel om op te noemen.
Na Apo de bus en boot naar Malapuasca genomen, met als doel de tresher sharks te zien. Malapuasca is een spreekwoordelijk palmbomen eiland, zoals je ze inderdaad in folders vindt. Wit zand, wuivende palmbomen en af en toe waan je je in een Bacardi reclame als de seizoensbui losbarst. Was op weg naar een duikplek toen mijn gastro-intestinale systeem zoveel exotisch geluk niet aankon: twee dagen ziekzwakmisselijk is geen straf in een hangmatje met een fles water en wat fruit naast je. Heb (teveel) boeken bij, dus daar ook weer een deuk in gelezen. Toen een amerikaan (die zijn partner overduidelijk op www.philippinianwives.com had gevonden) op zoek was naar een arts voor de arm van zijn 38-jarige zoon, heb ik mooi mn snor gedrukt. Had het verhaal al gehoord van mijn reisgenoten: zoonlief was door een insect gebeten en had nou een bult op zijn arm. Wel drie centimeter in doorsnee. Geen zin om daarvoor ge-sued te worden.
Dat philippianwives.com is trouwens een wanstaltig iets: sextoerisme is hier her en daar duidelijk aanwezig: dikke, roodverbrande duitsers, amerikanen en helaas ook nederlanders tussen de 40 en 60 jaar, duidelijk uitgerangeerd in de westerse markt, en hier met geld een twintigjarige filipijnse 'mee op reis nemend'.Het staat me tegen, ik vind het een walgelijke uiting van de macht van geld, maar ach: misschien heb ik makkelijk praten. Is het een illusie dat in Nederland de prostituees in ieder geval mondiger zijn?

Vanmorgen weer terug in een busje. Het busje had een sticker met 'i love usa' op de achterruit. Dat leek me nou niet geheel politiek correct zo met Aby Sayyaf en zijn vrienden aan de overkant in Mindanao, maar het gevaar kwam in dit geval van een andere kant: De bestuurder zelf. Hij reed alsof we vliegend haast hadden (niet), toeteren erg interessant vinden (niet) en dacht waarschijnlijk dat we graag naar synthesizer versies a la modern talking van de beatles luisterden (ook niet). Cebu-city heeft me nog weinig keer zo aangenaam getroffen als vanmorgen.

Ga morgen richting Bohol (volgend eiland). Hoop alles wel in Nederland. Zag een Zandvoortfoto online: in ieder geval goed weer, das mooi. Drink maar een koud biertje op mijn reisgeluk.
kha, Mjos

ps: visuele ondersteuning van de haaien:
http://www.sea-explorers.com/e/malapascua.html
en de hangmat: http://www.malapascua.net

Boot vertrekt zo, wat ik de afgelopen week heb gedaan? Geluk en flow op apo island : http://www.apoisland.com
Duiken was magistraal, nu richting Malapuasca.

Om me heen schieten filipijnse teenagers onder luid geschreeuw elkaar aan flarden: Doom-op-het netwerk is een erg favoriet tijdverdrijf hier in Cebu'se internetcafe's. En soms zit daar ergens een een hoekje, tussen het geluid van raketvuur en mitrallieurgeschut en live-gegil, een verdwaalde reizigster haar verhaal te typen.

Intussen ben ik al redelijk gewend aan geluidsoverlast, het was me op en rond de blije duif ook al opgevallen: geluidsvervuiling is een compleet onbekend begrip hier op de filipijnen: wil je om 4 uur s nachts je stereo uitproberen, dan doe je dat toch? Wil je datzelfde overdag door een en hetzelfde liedje op repeat te zetten tussen 9 en 9.. ook geen probleem. Met een beetje mazzel doet de buurman 50 meter verderop ook mee, maar dan met een ander deuntje, liefst in de stijl van de vengaboys. Werd en word er zo af en toe gek van.

Heb vanmorgen mijn visa verlengd: ging redelijk soepel: in een uurtje en 3500 pesos armer was ik klaar. Het is inmiddels avond, en vluchtend voor een stortbui, ben ik in dit 'internetcafe' beland. Buiten stroomt het bakken uit de hemel, en ik ben op zoek naar een manier wat digitale foto's van de afgelopen maanden voor jullie op het net te zetten. Ik doe mijn best, maar voorlopig nog even alleen tekst.

Tekst over 'shore marshallen' bijvoorbeeld: het aan de oppervlakte oppassen op duikers. Meestal een prima tijd voor wat overpeizingen en bezinning, zo starend over alle kleuren blauw van de zee:
".. een zachte bries verkoelt wat terwijl de zon in mijn nek en op mijn schouders brandt. Factor 20 zou voldoende moeten zijn. De zee voert dode stukjes koraal aan, wat een rinkelend geluid veroorzaakt, en 100 meter verderop speelt een trosje kinderen in de zee. Hoeven die nooit naar school, vraag ik me af, en terwijl ik mezelf die woorden hoor denken, realiseer ik me dat ik ouder lijk te worden: foei marjos, dergelijke bemoeizuchtige gedachten. Ik veeg een hardnekkig irriterende vlieg van mijn been en speur de zee af naar de oppervlakteboei die de positie van de duikers aanduidt. Nog steeds ongeveer op de plek waar ik 'm verwacht. Nog 4 minuten voordat ze boven moeten komen.
Secret Garden heet deze duikplek, ongeveer 300 meter ten zuiden van de Blije Duif. Heb er zelf al zo'n 20, 30 keer gedoken: schitterende koralen, en sinds mn science week weet ik zelfs de variatie aan ongewervelden te waarderen. Straks zelf weer een onderzoeksduik. Lekker. Maakt niet uit wat waar we surveyen, zolang ik maar onderwater ben. Het duiken is een absoluut genoegen, ik voel me onbezorgd, at ease, beter dan ooit.. De kreet '4 divers up' schrikt me op uit mijn gedachten aan de afgelopen jaren. Ze zijn weer boven (de duikers). En precies op tijd. Ik loop terug naar de Duif om mijn duikspullen klaar te maken.."

" Reizen naar de oostkust van Sabah en de eilanden (onder andere Sipadan en Pandanan) gelegen in het grensgebied met de Filippijnen kunnen, gegeven de gevallen van kidnapping van o.a. buitenlanders in het recente verleden door de groepering van Abu Sayyaf, alleen met de uiterste voorzichtigheid worden ondernomen." Hmm, ik geloof dat ik mijn reisplanning aan zal moeten passen..
Had een mooi plan qua duiken rond Sipidan volgende maand, maar misschien. misschien moet ik maar verstandig zijn? *denkt na* nahh.. we zien wel. Ik ga eerst richting apo-island, ten zuiden van negros. Heb afgesproken daar met Kathy, een vrijwillger uit de Duif: duiken en het leven beschouwen: "zullen we wel of niet nog een San Miguel bestellen?", beslissingen, beslissingen. San Miguel is een heerlijk fris biertje, (en dat voor 13 pesos per fleske). Stelling: een land kan nooit slechter zijn dan het lokale bier?

Ben vandaag de wereld weer ingestapt, en heb Malitbog, en Southern Leyte achter me gelaten. Het afscheid van mn nieuwe vrienden van de blije duif (behalve dan de fascistoide akela) was weer een echt afscheid: Mourir un peu, het went nooit.. Zoveel mooie mensen in deze wereld, toch, en natuurlijk.

Ben nu in Cebu (grote stad, snel weer weg, niemand loopt hier op flipflops). Ga me morgen maar eens melden op het immigratiebureau: verlenging van mn visa wat in nederland wel voor dirie maanden was afgegeven, maar wat bij binnenkomst gelijk gekort werd tot 59 dagen door een geen-mogelijkheid-tot-inkomsten-onbenut-latende immigrantie ambtenaar. Zal me netjes aankleden: heb de laatste twee maanden geen schoenen meer aanghad, en voor mn uitstapjes naar de internetschuur vond ik al dat ik me netjes aankleedde: haalde teva's uit de kast.

Mijn vertrek had uiteindelijk nog wat voeten in aarde: mijn opvolger had het na vier dagen al gezien en heeft de dag voor mijn vertrek de benen genomen met achterlating van veel van zijn spullen.. maar terugkomen doet ie niet.

Ik ben goed afgedraaid, mn lenzen zijn troebel: ik ga zo voor het eerst sinds twee maanden weer pizza eten. Soms, oh soms.. is een grote stad best lekker. Tot morgen
Mjos

Zondag: marjos' uitstapjes dag.. die uitstapjes met de bus zijn een heel verhaal op zich: vorige week bijvoorbeeld: Met vierkante oogjes van het computerscherm (net is hier zoooo langzaam ;-) ) stapte ik uit de internetschuur, knipperde tegen het zonlicht dat ondanks het tijdstip toch nog fel was, en ging op zoek naar een bus. Na een half uur, drie kwartier op de 'gebruikelijke plek' te hebben gewacht begon de schemer al wat in te vallen en begon ik me toch wat onrustig te voelen: hoe nou terug te komen op zondagavond in Malitbog, ergens 50km van de internetschuur. Het leek me dat bij de aankomstpier van de veerpont de beste kans op vervoer zou zijn, dus die kant op gewandeld en daar wat 'rondgevraagd' (hun engels is net zo goed als mijn visayan). Er zou nog een bus vertrekken, ze wezen m me aan maar hoe ik ook zocht in de mensenmassa, ik had geen flauw idee welke van de voertuigen ze nou bedoelden ('bus' is een nogal universeel begrip hier, je noemt het: jeepney, en het kan allerlei vormen aannemen). Deze jeepney was een heeele grote jeep: met een passagiersgedeelte waar passagiers met hun gezicht naar elkaar zitten en rug naar buiten gericht.
Een vriendelijke busjongen wees me naar binnen, maar toen ik in hurkzit (hoogte is filipijns) mijn ogen liet wennen aan het halfduister kon ik met de beste wil van de wereld geen plek vinden waar ik mijn niet filipijnse-heupen kwijt kon.
De busjongens (verantwoordelijk voor 'ticketing en bagagehandling') hangen achter aan de bus aan het imperiaal en dat leek me nou precies een mooie plek voor mij. Ze keken eerst wat vreemd op (bushangen is klaarblijklijk een 'man-thing,), maar het was al snel erg gezellig daar op en rond het achterdak. Ik genoot van de wind door mn haar en de heldere sterrenhemel, terwijl aan mn rechterhand de baai zich uitstrekte. Momenten van een gevoel van totale vrijheid.

De dagen erop veel gedoken: het is hier zo zo mooi, en ik kan nu ook mee op de onderzoeksduiken: heerlijk. Die onderzoeksduiken worden uitgevoerd in een team van vier: een leider, een vissenteller, een koraal en een ongewervelde. Dat duiken wordt uitgevoerd door de vrijwilligers, en nu dus ook door mij. Vind het geweldig. En er wordt erg veel gelachen aan boord. Als ik niet duik, hou ik me bezig met 'boatmarshallen' (de duik leiden vanaf de boot), want er zijn nu zo weinig vrijwilligers dat ze allemaal in een bootlading passen , dus ben ik altijd on the spot in geval van een (duik)noodgeval. Vo. Medisch gezien trouwens weinig te doen, behalve de eerste soa *grinnik*. En daarover gemeeld.. tijd voor mij de apotheek te gaan bezoeken op zoek naar antibiootsels voor de luitjes..
Kha, mjos

En dan nu vandaag: zondag 18 mei: Afgelopen week was rustig: de fascistoide akela op vakantie zorgde voor een prima sfeer. Heb mn science week gehaald, gister 'graduation party, thema: nerd'. Ik mag nu surveys uitvoeren ware het niet dat..:

Onder het motto: Of je praat er over en je doet er wat aan, of je praat er niet over en je doet er wat aan, heb ik er maar wat aan gedaan door er over te praten: heb mijn ongenoegen ook in London, bij het hoofdkantoor van Coral Cay op de mat gelegd. Heb verteld dat ik graag eerder weg wil, en ze hebben een vervanger voor me gevonden: das mooi, daar ben ik blij om. Ik ga dus eerder weg, en ga lekker rondtrekken en duiken op de Filipijnen en misschien ook Maleisie en dan eind juli vanuit Singapore richting New Delhi voor mn himalaya avonturen.. ben dus maar tot begin juni op het postadres hier in de filipijnen te bereiken!

Na dit vertrekbesluit is het leven in een keer nog aangenamer. Met utrecht na mn terugkeer op de achtergrond en 6 maanden onbeperkte vrijheid qua rondtrekken en azie doorkruisen in het vooruitzicht geloof ik niet dat het nog veel beter kan in t leven. Mjos is gelukkig.. hoop jullie ook. kha. M

Intussen is er veel veranderd: ik zal eerst de post plakken die ik een week geleden wilde posten: OK korte samenvatting, Ben dus sarsvrij gearriveerd in de blije duif, alles meer dan wel: 5 staf, 15 vrijwilligers van 18tot 22 jaar. Duiken erg top, rest erg relaxed (weinig medische nood:ik stuur ze gewoon allemaal de zee in: schoont wonden en duiken altijd goed qua hyperbariteit ;-) )

echter: wolken aan de horizon de laatste week (letterlijk en figuurlijk) (zondag 11 mei: )

Jahhaaa.. ben ontsnapt uit het kamp en heb een 'internetcafe' (schuur met 6 puters) gevonden dat op zondag open is.. uurtje rijden met de bus, maar dan heb je ook wat. In de bus voel ik me heel erg groot tussen de filipino's (en hanen, die naar de
hanengevechten worden gebracht, een favoriet tijdverdrijf hier, naast basketbal. Dat basketbal is niet erg logisch als je bedenkt dat de gemiddelde filipino een halve slag kleiner is dan ik..). Heb ook een beetje een houten hoofd van een lokaal brouwsel wat ik gister heb gedronken. Regressie alom.

Alles wel hier, maar wat heeft dat coral cay veel regels.. brr.. teveel naar mn zin, ik word er niet gelukkiger van. Ben on call als er duikers in het water zijn, fair enough, maar voor de rest moeten ze me niet teveel beperkingen stellen, daar houd ik niet van ;-) Het duiken is top, heerlijk, en ben bezig met science week, leer veel, corals, fish, allerlei ongewervelde zooi.. Spiek samen met Ben (een vrijwilliger) al onze examens bij elkaar. latijnse namen uit het hoofd kennen is nooit een sterk punt geweest. *grinnik*
Mn medekampgenoten zijn lieve lui, maar de expedition leader is zo iemand die leiding geven als persoonlijk genoegen ziet.. (ipv als noodzaak). Een fascistoide trut dus, en ik heb dr helaas al moeten vertellen dat als ze me domme dingen tracht op te leggen (als in: on call zijn wegens snorkelende (sic) mensen, en dus hoegenaamd niet mee mogen duiken met de boot) oid ze de boom in
kan.. nieuwe approach, werkt prima.. ze is nl acuut op vakantie gegaan..

Vind het moeilijk te omschrijven, maar ik voel me erg beperkt in het kampje, weinig contact met lokaal en alleen maar engelsen (de nederlander is weg) is niet leuk.. gelukkig wel paar erg leuke medestafleden, waar ik ook mn ongenoegens kan uiten. Wil wel een maand eerder hier weg, eens zien hoe dat loopt.

Verder bemoei ik me wat met het duikles geven, erg leuk, heb de governor van het eiland een introductieduik gegeven (ze was gepast lyrisch), hetgeen erg goed uitpakt voor de rifbescherming hier want als de regering ziet hoe mooi het is, zijn ze nog meer genegen er wat aan te doen. En slaap en lees veel. (das wel goed).. het weer is aan het omslaan naar regenseizoen, had vandaag zelfs
een jas aan.. (beetje overdreven maar goed).
Zo maar weer eens op de bus, eens zien welke hanen er het leven hebben gelaten. Ik vrees de ene met die witte vlek, die zag eruit alsof ie gister hetzelfde had gedronken als wij

kha, mjos

De blije duif – Southern Leyte –Philippines. Eerste blog. Inmiddeles 4 dagen hier, en het lijkt al weken? Het project is er nu dik een half jaar en is gevestigd in een voormalig ‘beach resort’ nu dus gepast vervallen en briljant gecshikt voor een expeditie-project: er is stromend water en z oaf en toe wat stroom. Er wordt twee keer per dag gedoken en daarna alle onderzoeksgegevens verzameld en verwerkt.
De ‘expeditie’ bestaat uit staf en vrijwilligers, en ik ben Mo (medical officer) van het geheel.
Het weer is hier warm, vochtig en dus tropisch, een ideal klimaat voor bacteriele groei, de droom van iedere arts. Met name de combinatie met duiken heeft een bijzonder stimulerende werking op het fenomeen otitis externa, lang leve mn kno-coschap. Daarnaast wat schrammen en ulten en wat kwallen en andere zeebeesten beten. Antibiootsels enoordruppels zullen mijn wapenen zijn de komende tijd.
De vorige Mo is in onmin vertrokken dus ik ben van scratch begonnen en heb mn eigen praktijkje opgezet. Groots was mijn vreugde toen ik (naast een enorme medicijn voorraad) een hele doos vol anesthesia goodies ontdekte: laryngoscoop, buizen, ambyspul: ben helemaal in mn sas.
Een eerste hulp met dit uitzicht en tussendoor duiken.. (of andersom): Top.

Volgende week science week: een10 daagse stoomcursus marine biology: heerlijk. Hoop alles wel in Nederland, liefs, M

Manilla vrijdagavond: Eindelijk schoon na 60 uur, begon al wat otterig te ruiken, gelukkig was ook het vliegtuig singapore - manilla volledig leeg, ik kon apekooi door de cabine doen. Aangekomen de eerste law van Dale aangepast (if it's dirty, swim in it). Vandaag was het: if it's dirty, shower in it. Kledinglijntje door de douche, shampoo als wasmiddel, en alles hangt nu vrolijk te druppen. De airmileskaart die per ongeluk meegegaan is, zit nu in de stroombespaarder zodat mn airco doorgaat als ik niet in mn kamer ben (prettig voor het wasdrogen). Multifunctioneel dat ding. Manilla is groooot, zit nu in een internetsjopje in ermita, ergens behind god's face en ik hoop dak straks mn hotel weer terug vind: ik ging eigenlijk even eindje wandelen.Naast 55 moneychangers is er in deze buurt weinig branchevervaging.Het is hier bovendien een holiday: goede vrijdag. Dus het schijnt erg rustig te zijn. Vind het wel goed zo. Hoef even niets. Morgen laatste deel van de reis: vliegen manilla-tacloban, Dit laatste een stad waar Mc Arthur in de tweede wereldoorlog zijn best heeft gedaan, en waar imelda, de natte droom van al bundy is geboren. Van daaruit met de jeepneys naar de blije duif...

De eerste echte 'on the road' log: vrijdag nu (schijnt, ben niet helemaal georienteerd meer in tijd na 5 vluchten, 38 tijdszones , minimaal 12 vliegtuigmaaltijden, 6 films, 9 uur nintendo, 3 maal mn schoenen uit moeten doen bij de bagagecontrole (alleen in de usa), een keer bewezen dat ze niet zouden piepen , welgeteld alle keren mn tas open gemoeten (ademautomaat en duikhorloge zijn staatsgevaarlijk) en daartussendoor heel veel water gedronken) , Singapore airport. Voordeel van sars is dat je de langste vlucht (san fransisco - hong kong) een heel groot vliegtuig met heel weinig mensen hoeft te delen... zat/lag/hing als een vorst. Nadeel van sars dat je bij binnenkomst behandeld wordt als een echte mrsa patient plus een thermometer in je oren gestoken krijgt (35,7). Als een ware gereformeerde vs poliovaccinatie drijf ik mee op de golf van mondkapjes: iedereen heeft er een behalve de dokter. Voel me toch goed beschermd met al dat chirurgisch geweld om me heen. De mensen zijn hier verdeeld in twee partijen: zij die dragen, en zij die niet dragen. Net zoiets als sex en condooms. Misschien wel gecorreleerd? *wrijft vingers over slapen* nietaandenken nietaandenken, denk aan iets moois..
Zo door naar Manilla. Ben redelijk gaar van tot nu toe 48 uur continue in vliegtuigen en luchthavens: een hoestbui krijgen op singapore airport, nooit grappig.

Nog twee nachten..twee nachten.. Onwerkelijk lijkt het: de komende drie maanden is mijn realiteit een baai aan de zuidkant van een eiland in de Filipijnen. Met veel duiken, marine biology, en de andere kant van de wereld. Bijna afgesloten van alles wat nu 'mijn wereld' was: amsterdam, werk.. En daar tijd en ruimte in overvloed.